เอายาออกมาแล้วทำแผลให้นาง
เยี่ยจิงยิ้มๆ “ข้าไม่เป็นไร แค่บาดแผลเล็กน้อย” นางว่า ก่อนจะหันไปมองเหล่าเด็กสาวและเด็กหนุ่มที่นั่งอ่อนแรงอยู่บนพื้น เอ่ยว่า “พวกเขาเหมือนจะบาดเจ็บกันไม่น้อย”
“อย่าเพิ่งสนใจคนอื่น ข้าทำแผลให้เจ้าก่อนแล้วค่อยว่ากัน” เขาไม่มัวพูดพร่ำทำเพลง รีบทำแผลให้นางอย่างง่ายๆ จากนั้นก็ฉีกผ้าออกมาพันแผลให้นาง “เจ้านั่งรอข้าอยู่ตรงนี้ ”
เขาหันตัวเดินเข้าไปในกองศพเหล่านั้น ค้นเอาสิ่งของมีค่าบนศพพวกเขามาจนหมด จากนั้นจึงค่อยเดินกลับมาหยุดยืนข้างเยี่ยจิง
“แต่ก่อนไม่เห็นเจ้าชื่นชอบทรัพย์สมบัติถึงเพียงนี้” นางอดเอ่ยหยอกล้อไม่ได้ “ตลอดเส้นทางนี้ เจ้าเก็บมาได้ไม่น้อยแล้ว”
“ฮ่าๆ แน่นอน แต่ก่อนไม่ต้องสู่ขอภรรยา ตอนนี้จะสู่ขอแล้ว ข้าย่อมต้องเก็บสะสามเงินทองเพื่อเลี้ยงดูภรรยาให้มากหน่อยอยู่แล้ว”
ได้ยินอย่างนั้น เยี่ยจิงอดหน้าร้อนผ่าวไม่ได้ “เจ้าจะจริงจังหน่อยไม่ได้หรือ”
“ข้าจริงจังมากแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น นี่ล้วนเป็นเรื่องที่เสี่ยวจิ่วสอนข้า นางมักบอกข้าว่า ข้าต้องเก็บสะสมทรัพย์สินเงินทองให้มาก ต่อไปจะได้สู่ขอเจ้าได้ง่ายๆ”
