ตอนที่ 2491 ไปไหนแล้ว
เซวียนหยวนโม่เจ๋อนัยน์ตาไหวระริก หันมองเข้าไปในถ้ำ น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยอย่างแช่มช้าว่า “ต่อไปข้าจะอยู่กับนางให้มากๆ”
หนิงหลางเกาหัว เขาไม่ใช่ซ่งหมิง ไม่มีเรื่องให้สนทนามากมายขนาดนั้น โดยเฉพาะกับก้อนน้ำแข็งเช่นนี้ ยิ่งไม่มีอะไรจะคุยด้วย
เขาเงียบ คอยชะเง้อคอมองเข้าไปในถ้ำเป็นระยะ รอนานจนแทบจะขาดใจตายแล้ว ที่แท้การอยู่ตามลำพังกับเจ้าตำหนักยมราชก็น่ากลัวขนาดนี้ ไม่รู้จริงๆ ว่าเฟิ่งจิ่วชอบคนอย่างนี้ได้เช่นไร
“คือว่า อะแฮ่ม ท่านนั่งอยู่นี่ก่อน ข้าไปห้องน้ำสักครู่” เขาลุกขึ้นอย่างเก้ๆ กังๆ รู้สึกว่านั่งต่อไปไม่ไหว บรรยากาศชวนอึดอัดเกินไปแล้ว
เซวียนหยวนโม่เจ๋อไม่มองเขาด้วยซ้ำ เพียงรับคำว่า “ไปเถอะ!”
หนิงหลางพ่นลมหายใจเหมือนยกก้อนหินออกจากอก ก่อนจะรีบจากไปอย่างรวดเร็ว
ผ่านไปไม่นาน ครั้นเฟิ่งจิ่วเดินออกมาจากถ้ำของตาเฒ่า เห็นเพียงเซวียนหยวนโม่เจ๋อนั่งอยู่ตรงนั้นลำพัง ก็อดประหลาดใจไม่ได้ “หนิงหลางเล่า” เธอหันไปมองรอบๆ ก็ไม่เห็นเงาร่างของหนิงหลาง
“ไปแล้ว” เซวียนหยวนโม่เจ๋อตอบ ลุกขึ้นเดินไปหาเธอ “อาจเพราะนั่งกับข้าแล้วอึดอัด บอกว่าจะไปห้องน้ำ จากนั้นไปแล้วก็ไม่กลับมาอีก” พูดมาถึงตรงนี้ ม
