งฝึกวรยุทธ์อยู่บนสนามหญ้า ครั้นเห็นพวกเขาจากที่ไกลๆ ต่างก็เข้ามาคารวะ ยังมีศิษย์ผู้หญิงบางคนที่จ้องเซวียนหยวนโม่เจ๋ออย่างไม่ละสายตา
ทั้งสองเดินไปพลาง พูดคุยกันไปพลาง ไม่ได้เดินกลับเรือนโดยตรง แต่กลับเดินขึ้นมานั่งบนก้อนหินก้อนใหญ่บนเนินเขาสูงแห่งหนึ่งที่สามารถมองเห็นทิวทัศน์ทั่วทั้งสำนักได้
“ท่านไปคราวนี้ไปนานขนาดนี้ เจออะไรมาบ้าง เล่าให้ข้าฟังบ้างสิ!” เธอพิงไหล่เขา มองทิวทัศน์เบื้องหน้า
“ได้” เซวียนหยวนโม่เจ๋อรับคำ ก่อนจะเล่าเรื่องที่เขาเจอนอกมหาสมุทรให้เธอฟัง…
ครั้นพูดคุยกัน ทั้งสองก็ลืมคนที่กำลังรอพวกเขาอยู่ที่เรือนเสียจนสนิท ส่วนคนในเรือน ครั้นรออยู่ทั้งเช้าก็ยังไม่เห็นทั้งสองกลับมา เห็นเพียงหนิงหลางคนเดียว พวกเขาจึงเดินเข้าไปหา
“หนิงหลาง ทำไมเจ้ากลับมาแค่คนเดียว เฟิ่งจิ่วกับเจ้าตำหนักยมราชเล่า”
ครั้นถูกถามเช่นนี้ หนิงหลางชะงัก “หา พวกเขายังไม่กลับมาอีกหรือ เมื่อครู่ข้าไปดูที่หน้าถ้ำของท่านเซียนฮุ่นหยวน พวกเขาไม่อยู่ที่นั่นแล้ว”
………………………………….
