ช่หรือ ในเมื่อว่างไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว อย่างนั้นก็พาพวกข้าไปเดินเล่นรอบๆ ดีหรือไม่” ไป๋เสี่ยวกล่าว หันไปมองเฟิ่งเยี่ยกับจ้าวหยาง รวมถึงเหล่าสัตว์คู่พันธสัญญาของเฟิ่งจิ่ว “พวกเจ้าคิดว่าอย่างไร”
“ดีเลย!” เฟิ่งเยี่ยรับคำ เบิกดวงตาอันเป็นประกายกว้าง
เหล่าไป๋ฉีกยิ้ม ร่างกายที่ตอนแรกเป็นมังกรเมื่อสะบัดไปมาก็กลายร่างกลับไปเป็นม้าเหมือนเมื่อก่อน มันสะบัดหาง ถามด้วยท่าทางน้ำลายไหล “ในสำนักนี้มีศิษย์ผู้หญิงสวยๆ หรือไม่”
ได้ยินอย่างนั้น ไป๋เสี่ยวส่ายหน้าอย่างเอือมระอา “เหล่าไป๋ ทำไมเจ้ายังไม่เปลี่ยนนิสัยอีก อย่าหาว่าข้าไม่เตือนเจ้านะ เจ้าตำหนักอยู่ที่นี่ หากเจ้าทำให้เขาเห็นท่าทางเจ้าชู้ประตูดินเช่นนี้เข้า ไม่แน่วันใดเขาอาจจะจับเจ้าตอนเสียก็ได้”
เหล่าไป๋ตัวแข็งทื่อ ดวงตาเบิกกว้างราวกับตกตะลึงอย่างมาก “ข้าไม่เอาด้วยหรอกนะ!” ขณะเอ่ยก็ถอยหลังไปหลายก้าว
“เอาละ! ในเมื่อพวกเจ้าอยากไปเดินเล่น อย่างนั้นข้าจะพาไปเอง ไปเดินเล่นที่ภูเขาด้านหลังสำนักก็แล้วกัน!” หนิงหลางเอ่ย “ที่นั่นมีต้นผลไม้ที่สำนักเราปลูกไว้ ยังมีสัตว์ร้ายตัวเล็กๆ บางส่วน พวกเราไปเดินเล่นแล้วก็เด็ดผลไม้กินที่นั่นก็ได้”
“ดี!”
เฟิ่งเยี่ยปรบมือด้วยความตื่นเต้น ถามว่า
