่งจิ่วรับ ก่อนพูดกับหนิงหลางว่า “เจ้านั่งเป็นเพื่อนเขาสักครู่ อีกเดี๋ยวข้าก็ออกมาแล้ว” เอ่ยจบ ก็เดินเข้าไปข้างใน
“ตาเฒ่า ข้ามาเยี่ยมท่านแล้ว” เฟิ่งจิ่วเดินเข้ามาในถ้ำแล้วตะโกนเรียก ก่อนที่จะได้ยินเสียงร้องโอดครวญดังขึ้นในถ้ำที่เดิมทีเงียบกริบไร้เสียง
“โอย เจ็บจะตายอยู่แล้ว โอย กระดูกแก่ๆ ของข้าจะหลุดออกจากกันอยู่แล้ว”
ฮุ่นหยวนจื่อที่อยู่บนเตียงร้องครวญคราญอยู่บนเตียงในสภาพหมดแรง แอบเหลือบมองข้างนอกเป็นระยะ พอเห็นเฟิ่งจิ่วเดินเข้ามา ก็รีบหลับตาแล้วร้องครวญต่อ
ได้ยินเสียงนั้น เฟิ่งจิ่วยิ้ม “เอาละ ไม่ต้องร้องแล้ว ข้าได้ยินหนิงหลางบอกว่าท่านดีขึ้นมากแล้ว” เธอเดินมาที่ข้างเตียง จับชีพจรให้เขา ไม่นานก็วางลง ยิ้มเอ่ยว่า “ข้า รู้อยู่แล้วว่าท่านไม่ตายง่ายๆ หรอก พักฟื้นสักช่วงก็กลับมากระโดดโลดเต้นและออกไปสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นได้เหมือนเดิมแล้ว”
ตาเฒ่าถลึงตา “หมายความว่าอย่างไรที่ว่าออกไปสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่น ข้าเคยไปสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นเสียที่ไหน แม่หนูปากเสียอย่างเจ้านี่ ข้าบาดเจ็บจนต้องนอนติดเตียง งขนาดนี้แล้ว ยังไม่รู้จักพูดจาดีๆ เพื่อปลอบขวัญข้าสักนิด ช่างแล้งน้ำใจยิ่งนัก”
“เอาละๆๆ
