ข้าแล้งน้ำใจเอง” เธอยิ้ม ก่อนหยิบยาขวดหนึ่งออกมา “คนแล้งน้ำใจเอายามาให้ท่านแล้ว ท่านจะเอาหรือไม่เอาล่ะ”
ตาเฒ่าเห็นก็รีบยื่นมือไปรับมาซ่อนไว้ใต้ผ้าห่ม “ไม่เอาก็เสียเปล่าสิ!” พูดจบ เขามองเฟิ่งจิ่วแวบหนึ่ง ก่อนกล่าวอีกว่า “ข้ายังมีเรื่องจะถามเจ้า”
เฟิ่งจิ่วพยักหน้า “ท่านถามมาเถอะ!”
สองคนในถ้ำกำลังพูดคุยกัน ด้านนอก แม้หนิงหลางจะนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวเดียวกับเซวียนหยวนโม่เจ๋อหน้าถ้ำ แต่ก็ไม่ได้สั่งให้ศิษย์ชั้นล่างยกน้ำชาหรือขนมว่างมากินฆ่าเวลาแต่อย่าง งใด ทั้งสองนั่งเฉยๆ อยู่อย่างนั้น โดยเฉพาะเมื่อต้องนั่งอยู่ต่อหน้าคนที่มีราศีแข็งแกร่งอย่างเซวียนหยวนโม่เจ๋อ ทำให้เขานั่งไม่สุขจริงๆ
หนิงหลางเห็นว่าพวกเขาสองคนนั่งอยู่เฉยๆ อย่างนี้ ไม่พูดคุยอะไรกันแม้แต่ครึ่งประโยค จึงถามขึ้นว่า “เจ้าตำหนัก ธุระที่นอกมหาสมุทรสะสางเสร็จแล้วหรือ ต่อไปยังต้องไปอีกหรือไ ไม่”
เซวียนหยวนโม่เจ๋อมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนถามด้วยน้ำเสียงเฉยชา “เจ้าใส่ใจมาก?”
“ฮะๆ…”
หนิงหลางยิ้มแห้งๆ รีบโบกมือ “ก็ไม่ใช่อย่างนั้น เพียงแต่ข้าเห็นว่าท่านออกเดินทางทีก็ไปนานมาก หากไม่ต้องเดินทางไปไกลบ่อยๆ และอยู่กับเฟิ่งจิ่วมากๆ ได้ก็คงดี”
