ด้ งั้นเอาเช่นนี้แหละ” เขาช่วยเธอรัดสายคาดเอวเสร็จ ก็ช่วยเธอสวมเสื้อคลุมอีก มองดูเฟิ่งจิ่วในชุดสีแดงงดงามสะดุดตา เขาทำใจละสายตาออกไปไม่ได้ เอ่ยชมอย่างจริงใจว่า “งามจริงๆ”
เฟิ่งจิ่วเม้มปากยิ้ม “เอาละ คราวหน้าจะให้ท่านดูจนพอใจ ไปเถอะ พวกเราไปหาเฟิ่งเยี่ยกัน” เธอจูงมือเขาเดินออกไป
ครั้นออกไป ก็เห็นเด็กสองคนที่นั่งกินผลไม้อยู่ที่โต๊ะในลานสวน
“นายท่าน” หงส์ไฟกระพือปีกบินเข้ามา มันบินวนรอบตัวเฟิ่งจิ่วหนึ่งรอบ ก่อนจะบินกลับไปที่โต๊ะ “เฟิ่งเยี่ยอยู่นี่”
พวกซ่งหมิงที่นั่งอยู่ด้วยกันเห็นทั้งสองคนเดินออกมา จึงลุกขึ้นมองไปทางพวกเขา
เฟิ่งเยี่ยกระพริบตาปริบๆ มองสองคนที่เดินออกมา สายตาของเขาจดจ้องที่เซวียนหยวนโม่เจ๋อครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองเฟิ่งจิ่ว เห็นเธอสวมชุดกระโปรงสีแดงสะดุดตา ดวงหน้างามล้ำ บุคลิกสูงสง่า ย้อนกลับมาดูตนเองที่กำลังกินผลไม้จนน้ำผลไม้เลอะปาก แม้แต่เสื้อผ้าก็เปื้อนไปด้วย เขาจึงวางผลไม้ที่กินไปครึ่งหนึ่งลงแล้วลุกขึ้นมา ก่อนเอาผ้าเช็ดหน้าในห้วงมิติออกมาเช็ดมุมปากและสองมือ ก่อนจะมองไปที่เฟิ่งจิ่ว
ราวกับกังวลว่าท่าทางที่ตนเองกินผลไม้จนปากและเสื้อผ้าเลอะจะทำให้เธอรังเกียจอย่างไรอย่างนั้น มน
