ท่าทางจริงจัง
“หา? จริงหรือ? ยะ อย่างนั้นจะทำอย่างไรดี? ถ้าอย่างไร เจ้าเรียกข้าว่าเสี่ยวเฟิ่งเยี่ยก็แล้กวัน! รอข้าโตเมื่อใด เจ้าค่อยเรียกข้าว่าท่านอาน้อย จำไว้ว่าต้องเรียกนะ!” เขาไม่อยากหยุดโตหรอกนะ แต่ถึงเขาจะอายุน้อยกว่า อย่างไรก็เป็นอาของนางนะ!
คนข้างๆ เมื่อได้ยิน ต่างก็หัวเราะออกมาอย่างกลั้นไม่ไกว
เวลานี้หยางหยางเดินเข้ามาด้วยความประหม่า ก่อนขานเรียกเบาๆ “พี่สาวเฟิ่ง”
“หยางหยาง”
เธอเอื้อมมือดึงเขามาดู ยิ้มเอ่ยว่า “สูงขนาดนี้แล้ว ดีจริงๆ พวกเจ้ายังมีชีวิตอยู่” ได้เห็นพวกเขาสองคนอีกครั้ง เป็นเรื่องที่เธอไม่กล้าคิดฝันมาก่อน เธอคิดมาตลอดว่าพวกเขาตายไปแล้ว กลับนึกไม่ถึงว่าที่แท้ยังมีชีวิตอยู่
“ตอนนั้นพวกข้าถูกท่านอาจารย์ช่วยชีวิต หลายปีมานี้ฝึกวรยุทธ์อยู่บนเขา ท่านอาจารย์ไม่ให้ลงมา พวกข้าแอบลงมา” จ้าวหยางเล่า มองดูเฟิ่งจิ่วที่อยู่ใกล้แค่ตรงหน้า เขาเองก็ดีใจอย่างมาก
“อาจารย์ของพวกเจ้าคือใคร? เขาช่วยพวกเจ้า ข้าควรไปขอบคุณเขา” เธอยิ้ม ถามถึงอาจารย์ของพวกเขาสองคน
“คือเซียนเทียนซวีแห่งเขาอู๋ถง” เฟิ่งเยี่ยตอบ
เฟิ่งจิ่วพึมพำ “เซียนเทียนซวีต้าวแห่งเขาอู๋ถง?” เธอหันไปมองพวกซ่งหมิง “พวกเจ้ารู้จั
