นออกไปข้างนอก กระทั่งมาถึงข้างนอกและเห็นนกเหยี่ยวตัวนั้นบินมาทางนี้ มันบินเข้าไปหา
“ไป๋เสี่ยว?”
หงส์ไฟเอียงหัวมองไป๋เสี่ยว มันจำไป๋เสี่ยวได้ แต่เด็กสองคนข้างหลัง เพราะถูกบังอยู่ครึ่งหนึ่ง จึงดูออกแค่ว่าเป็นเด็กสองคน แต่กลับไม่รู้ว่าเป็นใครมาจากที่ใด
“หงส์ไฟ เจ้าดูว่าข้าพาใครมา?” ไป๋เสี่ยวมองหงส์ไฟด้วยความตื่นเต้น
“ใครรึ” หงส์ไฟเอียงหัวจ้องเด็กสองคนที่นั่งอยู่บนหลังนกเหยี่ยวด้วยความสงสัย คล้ายกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
“เหตุใดรู้สึกคุ้นหน้าหน้านัก” หงส์ไฟจ้องเด็กสองคนด้วยความประหลาดใจ มันกระพือปีกทิ้งตัวลงบนภูเขาจำลองที่อยู่ไม่ไกล ก่อนจะจ้องเด็กสองคนอย่างจริงจัง
เฟิ่งเยี่ยกระพริบตาปริบๆ นั่งอยู่บนหลังนกเหยี่ยวด้วยหน้าตาไร้เดียงสา สายตาจับจ้องไปที่หงส์ไฟ ในใจนึกสงสัย ‘นี่คือสัตว์คู่พันธสัญญาของหลานสาวของเขาหรือ ได้ยินมาว่าหงส์ไฟยังเป็นสัตว์เทวะโบราณด้วย’
“ข้าคือจ้าวหยาง” จ้าวหยางที่นั่งอยู่บนหลังนกเหยี่ยวลุกขึ้นยืน ก่อนรายงานตนเอง
“จ้าวหยาง?”
หงส์ไฟชะงัก จู่ๆ ก็ลุกพรวด “จ้าวหยาง? เจ้าบอกว่าเจ้าคือจ้าวหยาง? อย่างนั้นเขา…”
หงส์ไฟจ้องเงาร่างที่อยู่ข้างหน้า เงาร่างเล็กๆ นั่นมีดวงหน้าประณีตงดงามบุ
