! แม้ข้าต้องสู้จนตัวตาย ข้าก็จะเข้าไปช่วยนางอีกแรง!”
เขาผลักสองคนข้างๆ ออกไป เพียงแต่ฝีเท้าซวนเซ แม้แต่จะยืนให้มั่นคงยังทำไม่ได้ แทบจะล้มลงไปบนพื้น
กลางอากาศ เฟิ่งจิ่วที่ได้ยินคำพูดเหล่านั้น ยกมือเช็ดเลือดที่มุมปาก นัยน์ตาเย็นใสมองฮุ่นหยวนจื่อที่อยู่ข้างล่าง “ตาเฒ่า ท่านแก่ปูนนี้แล้ว ไม่ต้องขึ้นมา ถึงจะขึ้นมาก็สู้เข ขาไม่ได้อยู่ดี”
เธอละสายตาออกจากตาเฒ่า หันไปมองเจ้าแห่งมาร เพราะเธอสู้สุดกำลัง เธอจึงบาดเจ็บด้วย บนร่างของเจ้าแห่งมารเองก็แต่งแต้มไปด้วยสีสันจนดูไม่จืด เพียงแต่ หลังจากการต่อสู้อันดุเ เดือด เธอกลับค้นพบว่าแม้สู้สุดกำลังแล้วก็ยังทำได้เพียงทำให้เขาบาดเจ็บ ทว่าไม่อาจเอาชีวิตอีกฝ่ายได้
แม้จะทะลวงขั้นระหว่างสู้กัน แม้กระดูกที่หักจะกลับมาต่อกันและหายดีเหมือนเดิม แต่เวลานี้ร่างกายของเธอก็เต็มไปด้วยรอยเลือดกระด่ำกระด่างไปทั้งตัว
พวกซ่งหมิงกับต้วนเยี่ยเองแม้จะอยากเข้าไปช่วยแต่ก็ไร้กำลัง พลังของพวกเขาเมื่อเทียบกับเฟิ่งจิ่วและเจ้าแห่งมารแล้วห่างชั้นกันเกินไป สองคนนั้นสู้กัน แรงกดดันอันแข็งแกร่ง งถูกปลดปล่อยไปทั่วฟ้าเช่นนี้ แม้พวกเขาอยากเข้าไปใกล้ก็ยังทำไม่ได้ ทำได้เพียงยืนดูอยู่ข้างด้วยความ
