าะความเร็วไม่พอ สองเพราะแม้จะพุ่งเข้าไปก็เกรงว่าจะต้านทานพลังนั้นไม่ไหว
ด้วยเหตุนี้ เธอจึงตะโกนเสียงเกรี้ยว “หงส์ไฟ!”
เสียงเย็นใสแฝงไว้ด้วยแรงกดดันเทวะโบราณเปล่งออกมาในเวลานี้ สิ่งที่ปรากฏตัวออกมาพร้อมกับเสียงของเธอก็คือสัตว์เทวะโบราณหงส์ไฟ หงส์ไฟที่ออกมาจากห้วงมิติของเธอส่งเสียงหวี ดร้อง สยายปีกกระพือขึ้นกลางอากาศ มันไม่ได้พุ่งเข้าไป เพียงแต่กระพืออยู่กลางท้องฟ้า สายลมแรงเส้นหนึ่งพุ่งออกไป ต้านทานการโจมตีของเจ้าแห่งมารไว้ได้อย่างทันท่วงที
ขณะเดียวกัน ชางฉิงที่ถูกตรึงร่างแน่นิ่งก็ถูกมันกระพือปีกพัดร่างให้ลอยห่างออกไปหลายจั้ง เพื่อหลบแรงกดดันของเจ้าแห่งมารด้วย
“อึก!”
ชางฉิงร้องครวญ รู้สึกถึงรสชาติเค็มฝาดในลำคอ กลิ่นคาวเลือดสายหนึ่งกระจายไปทั่วปาก เขาหยัดยืนอย่างมั่นคงก่อนจะยกมือขึ้นกุมหน้าอก เงยหน้ามองหงส์ไฟที่อยู่กลางอากาศแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปมองเจ้าแห่งมารที่ไอสังหารพวยพุ่งด้วยสีหน้าหนักอึ้ง ในใจราวกับมีคลื่นลูกใหญ่ซัดโถมอย่างรุนแรง
หากไม่ได้สัตว์เทวะโบราณตัวนั้นผลักเขาออกมา เกรงว่าหากเขาถูกหมาป่าสีดำที่เจ้าแห่งมารซัดใส่เขาโจมตีเข้า เขาจะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัยแน่นอน
นึกถึงว่าด้วยพลังของเขา
