กไม่ถึง เฟิ่งจิ่วผู้นี้กลับกล้ามารนหาที่ตายด้วยตัวลำพังถึงที่นี่!
เฟิ่งจิ่วยักคิ้ว มองผู้ฝึกวิชามารคนนั้น กวาดมองผ่านเขา “เป็นข้าแล้วอย่างไร” ฝ่ามือพลิกเล็กน้อย กระบี่คมพยับ บปรากฏกลางฝ่ามือของเธอ “ในเมื่อเป็นหนึ่งในสิบจอมมาร อย่างนั้นข้าก็จะฆ่าเจ้าก่อนก็แล้วกัน!”
สิ้นเสียง เงาร่างที่เร็วดุจผีสางโฉบออกไปทันที เงาร่างสีเขียวไหวตัวออกไป เหมือนดั่งสายฟ้าที่พาดผ่านลงมา เร็ วจนน่าเหลือเชื่อ โดยเฉพาะประกายเยือกเย็นเส้นหนึ่งที่พุ่งออกมาจากกระบี่คมพยับในมือเธอ ยิ่งดุดันน่าพรั่นพรึ ง
“ฮ่าๆๆๆๆ! เฟิ่งจิ่วผู้ไม่รู้จักกลัวความตาย!” เขาแหงนหน้าหัวเราะเสียงดัง ดวงตาชั่วร้ายหรี่เล็กลง “เจ้าคิดว่าพลัง งของเจ้าแข็งแกร่งถึงขนาดไร้เทียมทานแล้วจริงๆ หรือ ข้าจะบอกเจ้าให้ อย่าว่าแต่วันนี้เจ้าอยู่ที่นี่เลย แม้ไม่อยู่ ที่นี่ นายท่านของข้าก็จะไปเอาชีวิตของเจ้าถึงที่อยู่ดี!
แต่ในเมื่อมาให้ข้าเจอแล้ว อย่างนั้นก็ไม่ต้องให้นายท่านของข้าเปลืองแรงลงมือเอง วันนี้ ข้าจะบั่นคอ…เจ้า!”
เขายังพูดไม่ทันจบ ที่ลำคอก็มีเลือดไหลออกมาเส้นหนึ่ง เขาเบิกตาโพลงอย่างไม่อยากเชื่อ แม้แต่ปากก็ยังอ้าค้า างไว้อย่างนั้น จ้องมองเฟิ่งจิ่วที่มาปรากฏข้
