บร้อยแล้วก็กระโดดขึ้นไปบนหลังกระเรียนขาว พาพวกเขาสองคนไปยังเขตแดนสำนักดาราจักร…
ในอีกด้าน เฟิ่งจิ่วกำลังเดินทอดน่องไปทั่วป่า เธอไม่ได้เร่งรีบไปที่สำนักดาราจักร แต่กลับเดินไปทั่วทุกทิศของป่าแห่งนี้ ข้างหลังของเธอ ยังมีศิษย์ในสำนักเดินตามมาอีกสามคน
ผู้ฝึกวิชามารที่โชคไม่ดีกลุ่มหนึ่งมาเจอพวกเขา นึกว่าเจอเนื้อติดมันมาส่งถึงที่ แต่ใครจะรู้ สุดท้ายกลับถูกเฟิ่งจิ่วสังหารหมด และของมีค่าบนตัวพวกเขา ย่อมตกอยู่ในกำมือของเฟิ่งจิ่วด้วย
ศิษย์สำนักสมคนนั้นเห็นชายชุดเขียวเก็บสมบัติมีค่าพวกนั้นอีกครั้ง รู้สึกเหนือความคาดหมาย สมบัติมีค่าพวกนั้นตกอยู่ในกำมือของชายชุดเขียวชิ้นแล้วชิ้นเล่า จำนวนนั้น แม้แต่พวกเขาเห็นแล้วก็ยังอดหวั่นไหวไม่ได้
นั่นไม่ใช่แค่ชิ้นสองชิ้น หรือสิบชิ้น สมบัติที่ถูกชายหนุ่มชุดเขียวเก็บใส่กระเป๋าหากนำมากองรวมกันต่อหน้าพวกเขา เรียกได้ว่ามีขนาดเท่าภูเขาขนาดย่อมลูกหนึ่งเลยก็ว่าได้ แต่ทว่าสมบัติมากมายขนาดนั้น พวกเขากลับไม่ได้เลยสักชิ้น
ได้ยินคำพูดของเฟิ่งจิ่ว ทั้งสามรีบโบกมือ ยิ้มแห้งๆ “ไม่ๆ เหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่คุณชายสมควรได้ พวกข้าไม่กล้าโลภอยากได้”
ได้ยินอย่างนั้น เฟิ่งจิ่วรับคำ เอ่ยว
