่า “อย่างนี้เองหรือ ข้ายังคิดว่าหากพวกเจ้าอยากได้ จะแบ่งให้พวกเจ้าสักชิ้นสองชิ้นก็ได้”
สิ้นประโยคนั้นทั้งสามสีหน้าค้างเติ่ง ดูท่าทางชายหนุ่มไม่ได้เหมือนกำลังพูดเล่นด้วย จึงได้แต่เสียใจที่ตนเองเอ่ยปากเร็วเกินไป หากตอนนี้พวกเขาเปลี่ยนใจ ดูจะไร้ยางอายเกินไปหรือไม่
นึกถึงว่าของพวกนั้นล้วนเป็นอาวุธวิเศษและสมบัติล้ำค่า พวกเขาก็ลอบกัดฟัน คิดในใจว่าขายหน้าก็ขายหน้าเถอะ! ไร้ยางอายก็ไร้ยางอายเถอะ! เพียงรับคำแค่ประโยคเดียวก็ได้ของพวกนั้นมาครอบครองแล้ว ทำไมยังต้องถือตัวขนาดนั้น
ด้วยเหตุนี้ พวกเขาจึงอ้าปากหมายจะเปลี่ยนใจ แต่กลับได้ยินเสียงถอนใจอย่างเสียดายของเด็กหนุ่มดังมาก่อน
“เฮ้อ ในเมื่อพวกเจ้าไม่เอา อย่างนั้นข้าก็ไม่ฝืนใจแล้ว” เฟิ่งจิ่วเอ่ย โยนอาวุธวิเศษที่เอาออกมาจากห้วงมิติโยนขึ้นลงสองสามครั้ง ก่อนจะเก็บเข้าไปใหม่อีกครั้ง
เห็นอย่างนั้นทั้งสามมุมปากกระตุก ทำไมพวกเขารู้สึกเหมือนถูกปั่นหัวอย่างนั้น
หลังจากเก็บความรู้สึกแปลกๆ นั้น ชายวัยกลางคนถามว่า “คุณชายจิ่ว ไม่ทราบว่าจะไปที่สำนักเมื่อใด” พวกเขาเดินวนในป่าเป็นเพื่อนเขานานขนาดนี้แล้ว กลับไม่เห็นว่าเขามีท่าทีจะกลับสำนักสักที จึงอดร้อนใจขึ้นมาไม่ได้
พวกเขาไม
