บทที่ 805 สร้างความประหลาดใจ
อีกอย่างที่ไม่ควรลืมก็คือ นี่คือ ‘เก้าอี้เด็ก’ ที่ถูกทำให้ใหญ่ขึ้นเล็กน้อย
“ท่านแม่ เป็นอะไรไป? ทั้งหมดนี้เป็นความคิดของพี่สามทั้งหมด ท่านไม่ชอบหรือขอรับ?” แผลบนใบหน้าของจูชีหายไปแล้ว เขาจึงกล้าปรากฏตัวต่อหน้าเย่อวี๋หราน เวลานี้เขายืนข้างเก้าอี้รถเข็นพร้อมยกยิ้มอย่างมีความสุข
เขาเพิ่งเดินเข้าประตูมา และลองผลักมันไปด้านหน้าก่อนจะสัมผัสได้ถึงประโยชน์ของมัน
หากมีสิ่งนี้ เขาจะสามารถเข็นท่านแม่ออกไปเดินเล่นด้านนอกได้
หลังจากที่เขารู้จักกับอวี๋จิ้งฉี ชายผู้นั้นได้พาเขาและเยี่ยนเหออันเดินเตร่ไปในสถานที่ต่าง ๆ มากมาย และทุกแห่งล้วนน่าสนใจ
แน่นอนว่าจะเป็นการดีหากไม่ต้องพบเจอกับเจียงจิ่งถงอีก
เย่อวี๋หรานเลิกคิ้วขึ้น “ยอดเยี่ยมมาก ข้าแทบจะรอไม่ไหว อยากลองนั่งมันเต็มทีแล้ว”
“พี่สาม ท่านแข็งแรงกว่าข้า รีบไปอุ้มท่านแม่มาที่เก้าอี้นี้เร็วเข้า ข้าจะเข็นเอง” ส่วนจูชีเองก็แทบจะรอไม่ไหว เขาต้องการเข็นมารดาของตนไปรอบ ๆ อย่างกระตือรือร้น
จูซานอดไม่ได้ที่จะกล่าวเตือนจูชี เพราะการเข็นเก้าอี้ว่างเปล่านั้นง่ายกว่าการเข็นเก้าอี้ที่มีใครบางคนนั่งอยู่
เมื่อมีคนนั่งอยู่บนเก้าอี้ ผู้เข็นจะต้องใส่ใจและออกแรงอย่างระมัดระวัง ค่อย ๆ ผลักทีละน้อยอย่างสม่ำเสมอ
แต่ละคนฟื้นตัวแตกต่างกัน และหมอไป๋หลี่น้อยยังไม่อาจมั่นใจว่าเย่อวี๋หรานจะสามารถเคลื่อนไหวแบบใดได้บ้าง เวลานี้นางเพียงต้องลองเคลื่อ
