ของสัตว์ร้ายจริงๆ เพราะเสียงคำรามนั้นยังแฝ ฝงไว้ด้วยแรงกดดันของสัตว์ร้ายด้วย ย่อมไม่เหมือนสัตว์ป่าทั่วไปอยู่แล้ว
“ฟังจากเสียง เหมือนจะมากันไม่น้อยด้วย?” ผู้ฝึกวิชามารคนหนึ่งเอ่ย อดขมวดคิ้วไม่ได้
“ไม่ต้องสนใจอะไรมากแล้ว! ฆ่าพวกมันก่อน!”
เสียงตะโกนอันเกรี้ยวกราดของผู้ฝึกวิชามารดังขึ้น พวกเขาโจมตีทหารรับจ้างสายฟ้าภาคีอีกครั้ง เฟิ่งเยี่ยกับจ้าวห หยางถูกคุ้มกัน บนตัวมีเพียงรอยถลอกเล็กน้อยเท่านั้น แต่สวีเหยียนกับเหล่าสมาชิกกลับไม่เหมือนกัน แต่ละคนบาดเจ็บ เลือดท่วมตัว มีทั้งถูกฟันถูกแทง เพียงแต่ยังไม่มีใครล้มลงไป
เฟิ่งเยี่ยกับจ้าวหยางเวลานี้เริ่มกังวลขึ้นมาแล้ว นึกไม่ถึงว่าผู้ฝึกวิชามารกลุ่มนี้ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็คิดจะฆ่า าพวกเขาทันที ดูท่าทางแล้ว วันนี้คงหนีไม่รอดแล้ว
ทว่าในเวลานี้เอง เสียงคำรามของสัตว์ร้ายยิ่งอยู่ก็ยิ่งใกล้เข้ามา แม้แต่ผู้ฝึกวิชามารพวกนั้นก็ไม่อาจเมินเฉยต ต่อพวกมันได้ ทันใดนั้น สัตว์ร้ายตัวหนึ่งไม่รู้โผล่มาจากที่ใด พุ่งกระโจนเข้าใส่ผู้ฝึกวิชามารคนหนึ่งราวกับพยั คฆ์ตะครุบเหยื่อ อ้าปากกว้างกัดคอของผู้ฝึกวิชามารคนนั้นจนหัก เลือดสีแดงสดสาดกระเด็นใส่คนข้างๆ ในพริบตา
“อ๊าก! สัตว์ร้าย!”
ผู้ฝึก
