วิชามารอีกคนกรีดร้องด้วยความตกใจ ไม่นาน เห็นเพียงสัตว์ร้ายสิบกว่าตัวโถมกระโจนเข้ามา ไล่กัดพวกเขาไปทั่ ว นอกจากสัตว์ร้ายสิบกว่าตัวนี้ ข้างหลังยังวิ่งตามมาอีกฝูง ก่อนจะวิ่งมาล้อมทุกคนไว้จนมิด แม้แต่ผู้ฝึกวิชาม มารพวกนั้นที่อยากฆ่าพวกสวีเหยียนก็ยังไม่มีเวลามาสนใจพวกสวีเหยียนอีก ได้แต่ตั้งสมาธิรับมือกับสัตว์ร้ายพวกน นั้น
“คุ้มกันพวกเขาหนีไปก่อน!” สวีเหยียนตะโกนสั่ง ไม่สนใจเลือดที่ท่วมตัว คิดแค่คุ้มกันจ้าวเย่กับจ้าวหยาง ทว่าไม ม่นานเขาก็พบสถานการณ์ไม่ค่อยปกติ
เห็นเพียงสัตว์ร้ายเหล่านั้นโจมตีแค่ผู้ฝึกวิชามารพวกนั้น แต่กับพวกเขา พวกมันกลับไม่ชายตามองด้วยซ้ำ โดยเฉพาะเ เมื่อสัตว์ร้ายผ่านพวกเขา แม้จะอยู่ในระยะใกล้ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะโจมตีพวกเขา
“สัตว์ร้ายพวกนี้ทำไมไม่โจมตีพวกเรา” สมาชิกกลุ่มทหารรับจ้างอึ้งงัน แต่ละคนต่างก็ไม่อยากเชื่อ พวกเขาไม่เคยเจอ เรื่องอย่างนี้มาก่อน
“เป็นสัตว์ที่ถูกคุม” เฟิ่งเยี่ยดวงตาเป็นประกาย ฟังเสียงขลุ่ยในอากาศ กอปรกับเห็นเหตุการณ์ตรงหน้า ก็นึกถึงสัตว ว์ถูกคุมขึ้นมาทันที
………………………………….
