ากบนอากาศ…
“ซี้ด! แม้แต่สัตว์ร้ายระดับสัตว์เทวะก็ยังคุมได้! คนคนนี้เป็นนักคุมสัตว์ที่โผล่มาจากที่ไหนกันแน่เนี่ย!”
ผู้ฝึกวิชามารที่อยู่ข้างล่างเห็นนกเหยี่ยวฉีกทึ้งร่างผู้ฝึกวิชามารคนนั้น และพุ่งชนผู้ฝึกวิชามารอีกคนจนร่ว วงตกลงมาเหมือนว่าวที่เชือกขาด เมื่อเห็นเหตุการณ์ที่น่าทึ่งนั่น พวกเขารู้สึกเพียงสะท้านไปทั้งใจ
“ถอย! รีบถอยเร็ว!”
ผู้ฝึกวิชามารคนหนึ่งร้องตะโกน เห็นว่าภายใต้การโจมตีของฝูงสัตว์ร้ายมีผู้ฝึกวิชามารตายเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ทำได้ เพียงตะโกนบอกให้ผู้ฝึกวิชามารที่ยังมีชีวิตอยู่รีบถอยหนี
เมื่อได้รับคำสั่งให้ถอย ผู้ฝึกวิชามารพวกนั้นรีบหนีไปอย่างหมดสภาพ สัตว์ร้ายพวกนั้นเองก็ไล่ตามไปพร้อมกับเสีย ยงคำรามภายใต้เสียงขลุ่ยนั่น
นกเหยี่ยวที่อยู่กลางอากาศตัวนั้นกรีดร้องเสียงหนึ่ง บินวนอยู่เหนือท้องฟ้ารอบๆ กระเรียนขาวตัวนั้น ส่วนคนบนกร ระเรียนขาวก็บินลงมาหยุดอยู่เหนือหัวพวกเฟิ่งเยี่ยในระยะห่างประมาณสามจั้ง
“พวกเจ้ามาทำอะไร เหตุใดจึงมาอยู่แถวนี้ได้” ชายบนหลังกระเรียนขาวถาม จ้องพิจารณากลุ่มคนแปลกประหลาดข้างล่าง
กลุ่มทหารรับจ้างที่มีพลังธรรมดา พาเด็กน้อยรูปร่างหน้าตาประณีตงดงามมาด้วยสองคน ช่างเ
