ับจ้าวหยางหลังจากกินอะไรเล็กน้อยแล้วก็กำลังงีบหลับเพื่อเพิ่มพลัง
ดวงอาทิตย์เคลื่อนคล้อยผ่านไป ภายใต้คำสั่งของสวีเหยียน พวกเขาออกเดินทางต่อ ทว่าหลังจากเดินผ่านป่าผืนหนึ่ง จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงต่อสู้กันดังมา
“เก็บซ่อนกลิ่นอายไว้อย่าส่งเสียง!” สวีเหยียนออกคำสั่ง พาคนไปตรวจสอบสถานการณ์คนหนึ่ง
มาถึงด้านหน้า ก็เห็นผู้ฝึกวิชามารกลุ่มหนึ่งกำลังสู้กับฝูงหมาป่า บนพื้นเต็มไปด้วยศพหมาป่าที่ถูกฆ่า กลิ่นคาวเล ลือดรุนแรงมาก เสียงหมาป่าหอนคำรามดังขึ้นเป็นระยะ
เมื่อเห็นอย่างนั้น เขาโบกมือส่งสัญญาณ ถอยกลับไปอย่างเงียบๆ พลังของผู้ฝึกวิชามารพวกนั้นแข็งแกร่งมาก ฝูงหมาป่าย ยี่สิบสามสิบตัวนั้นก็เหลือแค่ไม่กี่ตัวแล้ว หากไม่ไปตอนนี้ แล้วถูกพบเข้าเกรงว่าอยากไปก็คงไปไม่ได้แล้ว
เพียงแต่สิ่งที่นึกไม่ถึงก็คือ ขณะที่พวกเขาถอย สมาชิกที่ตามเขามาไม่ระวังไปเหยียบถูกกิ่งไม้ในพุ่มหญ้าเข้า เกิ ดเป็นเสียงกร๊อบแกร๊บ
สมาชิกคนนั้นตัวแข็งทื่อ หันไปมองฉากการต่อสู้ข้างหน้าโดยสัญชาตญาณ เห็นว่าไม่มีใครสังเกตทางนี้ จึงค่อยผ่อนลมหา ายใจ
สวีเหยียนสีหน้าตึงเครียด วางมือบนไหล่ของสมาชิกคนนั้น ตวาดเสียงต่ำ “ไป!” รีบพาเขาถอยไปอย่างรวดเร็ว พอมาถึงที พักที่
