พวกเฟิ่งเยี่ยอยู่ ก็รีบเอ่ยว่า “ไปเร็ว! ข้างหน้ามีผู้ฝึกวิชามาร!”
ครั้นได้ยินทุกคนรีบลุกขึ้นเตรียมตัวไปจากที่นี่ แต่ทว่าในขณะที่พวกเขาเตรียมตัวจะไป กลับเห็นผู้ฝึกวิชามารกลุ่มห หนึ่งไม่รู้โผล่มาจากไหน ยืนล้อมพวกเขาไว้ตรงกลาง
“เหอะ! นึกว่าใคร! ที่แท้ก็ทหารรับจ้างกลุ่มหนึ่งกับเด็กผีสองคน?” ผู้ฝึกวิชามารคนหนึ่งหัวเราะหยัน มองพวกเข ขาด้วยสายตาดูแคลนแวบหนึ่ง ท่าทางเหมือนรังเกียจเต็มที่
“มัวพูดมากอะไร ฆ่าพวกมัน!” ผู้ฝึกวิชามารคนหนึ่งสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา เมื่อคำสั่งฆ่าลงมา ก็เห็นผู้ฝึกวิชามา ารจำนวนหนึ่งพุ่งเข้ามา กระบี่ยาวในมือพุ่งแทงมาที่พวกสวีเหยียน
“คุ้มกันเด็กสองคนหนีไป!” สวีเหยียนตะโกนเสียงทุ้ม รีบแบ่งคนออกเป็นสองกลุ่ม กลุ่มหนึ่งโรมรันพันตีกับผู้ฝึก วิชามาร กลุ่มหนึ่งคุ้มกันเฟิ่งเยี่ยกับจ้าวหยางหนีไป
ที่นี่ถูกปกคลุมไปด้วยไอสังหาร นอกจากกลิ่นคาวเลือดของฝูงหมาป่าที่อยู่ไม่ไกลที่ลอยโชยมา ยังมีกลิ่นอายแห่งความต ตายหนึ่งที่แผ่ปกคลุมพวกเขา…
