วมชุดสีเทา เขามองเด็กหนุ่มชุดเขียวที่กินผลไม้อยู่บนต้นไม้ ลอบพิจารณาอย่างเงียบๆ ก่อนจะประสานหมัดเอ่ยว่า “ตอนนี้เขตแดนของสำนักดาราจักรเราเป็นเขตห้ามเข้า ไม่ทราบว่าคุณชายเข้ามาได้อย่างไร”
เขตแดนของสำนักดาราจักรเปิดกลไกเขตอาคมคุ้มกันแล้ว หนำซ้ำแต่ละจุดล้วนมีศิษย์ในสำนักคอยเฝ้าอยู่ เด็กหนุ่มคนนี้มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรกัน
แม้เขาจะไม่ใช่ผู้ฝึกวิชามาร แต่โดยทั่วไปก็ไม่น่าจะมาถึงที่นี่ได้อย่างไร้ซุ่มเสียง โดยเฉพาะยิ่งแถบนี้จู่ๆ ก็มีค่ายกลและเขตอาคมปรากฏขึ้นมาเยอะขนาดนี้ด้วยแล้ว
“ก็เดินเข้ามาอย่างไรเล่า!” เฟิ่งจิ่วเอนตัวกินผลไม้อยู่บนต้นไม้ มือหนึ่งใช้เป็นหมอนรอง ดวงหน้าหล่อเหลาแฝงรอยยิ้มมองคนข้างล่าง “พวกเจ้าควรทำอะไรก็ไปทำเถอะ ไม่ต้องสนใจข้า”
ได้ยินเช่นนั้น กลุ่มคนข้างล่างมุมปากกระตุก พวกเขาควรไปทำอะไรก็ไปทำอย่างนั้นหรือ พวกเขาก็คือศิษย์ที่รับหน้าที่ลาดตระเวน อีกอย่างคนคนนี้เป็นใครมาจากไหนไม่รู้ พวกเขาจะไม่สนใจได้อย่างไรกัน
“คุณชายท่านนี้…” ชายวัยกลางคนหมายจะเอ่ยปาก ก็ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวดังมาจากที่ไม่ไกล คล้ายมีคนบุกค่ายกลเข้ามา
เขาหันไปมองทางนั้น บริเวณนั้นพวกเขายังไม่ได้ไป หรือว่าทางนั้นก็
