พวกเราไปเมืองร้อยนที เดาว่านางก็คงไม่อยู่ที่นั่นอยู่ดี”
เฟิ่งเยี่ยรู้ว่าทำอย่างนี้เสี่ยงมาก แต่ถึงอย่างไรเขาก็ยังเป็นเด็ก ภายใต้ความอยากไปผสมโรงเพื่อจะได้เห็นหลาน นสาวที่เล่าลือกันว่าเก่งนักหนาต่อสู้ด้วยตนตนเอง เขาก็ยังขาดการไตร่ตรองอย่างรอบคอบอยู่ดี
จ้าวหยางมองเขา เห็นเขามองมาด้วยสีหน้าคาดหวัง จ้าวหยางรู้ แม้เฟิ่งเยี่ยแด็กกว่าเขา แต่ถ้าหากเป็นเรื่องที่เ เขาตัดสินใจแล้ว แม้ตนเองจะไม่เห็นด้วย เขาก็จะเกลี้ยกล่อมจนเห็นด้วยในที่สุด
เขาก้มหน้าอย่างครุ่นคิดเล็กน้อย เนิ่นนาน จึงเอ่ยว่า “อย่างนั้นทหารรับจ้างสายฟ้าภาคีจะทำอย่างไร ให้พวกเขากลับ ไปตอนนี้? หรือจะให้พวกเขาคุ้มกันเราไปถึงเขตแดนของสำนักดาราจักร”
เฟิ่งเยี่ยได้ยินจ้าวหยางพูดอย่างนั้นดวงตาเป็นประกายขึ้นมา อดยิ้มไม่ได้ “ข้ารู้อยู่แล้วว่าหยางหยางดีที่สุด” ” เขาโอบไหล่จ้าวหยาง กล่าวว่า “ข้าคิดว่าพลังของพวกเขาคุ้มกันเราไปส่งที่เมืองร้อยนทีนั้นได้ แต่ถ้าจะให้ไปส ส่งที่สำนักดาราจักร หากระหว่างทางเจอผู้ฝึกวิชามารอีก อาจไม่โชคดีเหมือนครั้งที่แล้ว ถ้าอย่างไร พวกเราจ่ายค่าค ค้างที่เหลือ ให้พวกเขากลับไปดีหรือไม่ จากนั้นพวกเราก็เดินทางกันเอง?”
“เดินทางกันเอง?”
