พ่อแม่ของข้าไม่อยู่แล้ว ฉะนั นเมื่อถึงเวลาจะเชิญพวกท่านพ่อบุญธรรมไปด้วย”
ได้ฟังเช่นนั้น นางมองเขาด้วยความดีใจและขวยเขินแวบหนึ่ง ดวงหน้างามล้ำก้มต่ำเล็กน้อย ไม่กล้ามองหน้าเขาตรงๆ เพียงตอบรับเบาๆ “อืม”
เช้าตรู่อย่างนี้ ทั้งสองมองหน้ากันอย่างหวานซึ้ง กระทั่งเสียงเคาะประตูจากเสี่ยวเอ้อร์ดังมา ทั้งสองจึงค่อยตั้งสต ติได้
“ลูกค้า อาหารเช้าของโรงเตี๊ยมเราเพิ่งออกจากเตาสดๆ ใหม่ๆ อยากชิมหน่อยหรือไม่ขอรับ”
สองคนในห้องมองหน้ากันยิ้มๆ เดินเคียงใหล่ออกไปด้วยกัน เมื่อมาถึงที่ชั้นหนึ่ง กวนสีหลิ่นสั่งให้เสี่ยวเอ้อร์ย ยกอาหารเช้ามา หลังจากกินอย่างง่ายๆ เสร็จ เยี่ยจิงบอกว่า “ข้าอยากไปซื้ออาหารแห้งไว้กินระหว่างทาง เจ้าไปกับข้า เถอะ!”
“ได้” กวนสีหลิ่นรับคำ หลังจากชำระค่าห้องเสร็จก็เดินออกไปที่ถนนใหญ่ข้างนอกพร้อมกับนาง
บางทีอาจเพราะเหตุการณ์เมื่อวานมีคนเห็นไม่น้อย พอมีคนเห็นพวกเขาสองคนเดินเคียงกัน ก็อดมองพิจารณาเป็นระยะไม ม่ได้ โดยเฉพาะเมื่อเห็นชายฉกรรจ์ไว้หนวดไว้เคราคนเมื่อวานกลายเป็นหนุ่มหล่อรูปหน้าคมคาย ต่างก็ตกตะลึงไปตามๆ กั น
“คนคนนั้นเป็นคนเดียวกับที่ฆ่ากลุ่มทหารรับจ้างหมาป่าเก้าหัวในพริบตาเดียวจริงหรือ”
“ดูไม่ค่อยเ
