ตอนที่ 2441 พวกเราไปกันเถอะ
“เจ้า!”
คำว่า ‘เจ้า’ เพิ่งออกจากปาก คมดาบอันแหลมคมนั่นได้ปาดผ่านลำคอของเขา พริบตาเดียว เห็นเพียงเลือดสดๆ สาดกระเ เซ็น ราวกับดอกเหมยที่ย้อมพื้นให้แดงไปทั้งแถบ
เมื่อกวนสีหลิ่นดึงดาบกลับมา ทหารรับจ้างระดับเซียนเหินคนนั้นก็ล้มลงไป
เยี่ยจิงรีบสาวเดินมาข้างๆ เขา “เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง” นางสังเกตเห็นว่าบนตัวเขามีบาดแผลเล็กๆ บางแห่งที่มีเลือด ไหลอยู่
กวนสีหลิ่นหันไปมองนาง ปากที่ซ่อนอยู่ใต้หนวดรุงรังฉีกยิ้มกว้าง “ไม่ต้องห่วง ข้าไม่เป็นไร”
เขามองศพที่นอนเกลื่อนพื้น เอ่ยกับเยี่ยจิงว่า “เจ้ารอเดี๋ยว” จากนั้นก็เข้าไปค้นถุงฟ้าดินบนตัวทหารรับจ้างพวก กนั้น รวมถึงของมีค่าทั้งหมดด้วย
เมื่อตรวจสอบดูอีกทีก็เห็นว่ามีถุงฟ้าดินอันหนึ่งเป็นของเยี่ยจิง เขายื่นถุงฟ้าดินถุงนั้นให้นาง “นี่เป็นของ เจ้า เก็บไว้ให้ดี”
“อืม” เยี่ยจิงตอบคำ ก่อนรับของมา
“พวกเราไปกันเถอะ!”
เขาพาเยี่ยจิงจากไป แต่ทว่า ในขณะที่ทั้งสองหมุนตัว ชายชราผู้หนึ่งก้าวออกมา “สหายท่านนี้ ได้โปรดช้าก่อน”
กวนสีหลิ่นหยุดเดินก่อนหันไปมองคนผู้นั้น ลอบพิจารณาเขาแวบหนึ่ง ถามว่า “มีอะไรหรือ”
“หึๆ ขอบังอาจถามชื่อแซ่ของสหายท่านนี้
