หน่อยได้หรือไม่ ไม่ทราบว่าใช่ผู้ฝึกตนสำนักหรือไม่ หากเป็นผู้ฝึกตนไร้ สำนัก ไม่สู้เชิญไปเป็นแขกในตระกูลหลินของข้าหน่อย?” ชายชราหัวเราะเสียงทุ้ม ก่อนจะเอ่ยปากเชิญชวน
กวนสีหลิ่นตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ขออภัย ข้าไม่ใช่ผู้ฝึกตนไร้สำนัก” เอ่ยจบ เขาก็จูงมือเยี่ยจิงก้าวเดินจากไ ไป
คนรอบข้างเห็นทั้งสองเดินจากไป ก็อดหวั่นไหวเล็กน้อยไม่ได้
แม้พวกเขาจะอิจฉาที่กวนสีหลิ่นแย่งทรัพย์สินของกลุ่มทหารรับจ้างหมาป่าเก้าหัวไปได้ แต่กลับไม่มีใครกล้าเข้าไปข ขัดขวาง ยิ่งไม่มีใครกล้าแย่งชิง
เพราะพวกเขารู้ ชายฉกรรจ์ไว้หนวดคนนี้มีพลังแข็งแกร่งมาก กลุ่มทหารรับจ้างหมาป่าเก้าหัวยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเข ขา ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพวกเขาเลย
คนของกององครักษ์ในเมืองยืนดูอยู่ท่ามกลางผู้คน เห็นพวกเขาจากไป แต่กลับไม่กล้าเรียกพวกเขาให้หยุด ได้เพียงเข ข้าไปเก็บกวาดศพพวกนั้นอย่างยอมรับชะตากรรมโดยดี
หลังจากพวกเขาจากไป จู่ๆ ผู้ฝึกตนคนหนึ่งก็อุทานขึ้นมา “อ๊ะ! ข้านึกออกแล้ว! คนคนนี้ก็คือกวนสีหลิ่น พี่ชาย ของภูตหมอเฟิ่งจิ่วแห่งหอยาสวรรค์เมืองร้อยนที! ข้าเคยเห็นเขาช่วยขับไล่คนที่มาหาเรื่องในหอยาสวรรค์ที่เม มืองร้อยนทีด้วย”
ผู้ฝึกตนคนนั้นเล่า
