ดุเด็ดเผ็ดร้อนพุ่งเป้าไปที่จุดตายทุกกระบวนท่าโถมเข้าใส่กวนสีหลิ่น
เพียงแต่ วันนี้คนที่ยืนอยู่ต่อหน้าพวกเขาคือกวนสีหลิ่น ไม่ใช่ผู้ฝึกตนทั่วไป ฉะนั้น เดาว่าพวกเขาคงต้องพลาดท่าให้กับเขาแล้ว
“กล้าแตะต้องคนของข้า พวกเจ้ารนหาที่ตาย!”
กวนสีหลิ่นตะคอกเสียงเกรี้ยว เงาร่างที่เหมือนภูเขาไท่ซ่านโถมพุ่งออกไปในพริบตา ดาบใหญ่ในมือตวัดออกไป พลังดาบอันดุดันแฝงด้วยไอสังหารกระหายเลือดฟาดฟันออกไปด้วยความเร็วดุจสายฟ้า แรงกดดันอันแข็งแกร่งแผ่ปกคลุมไปทั่ว ราวกับพยัคฆ์เดือดโถมกระโจนใส่คนพวกนั้น
ด้านหนึ่ง เยี่ยจิงที่กำลังยืนดูกวนสีหลิ่นสู้กับทหารรับจ้างพวกนั้นด้วยความกังวลได้ยินคำว่า ‘คนของข้า’ อดรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้าไม่ได้ พวงแก้มแดงซ่าน
นางกดข่มความดีใจ ก่อนจะมองกวนสีหลิ่นด้วยความตะลึง นึกไม่ถึงว่าพลังต่อสู้ของเขาในตอนนี้จะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้แล้ว ดาบเดียวตวัดออกไปกลับสามารถสร้างกลิ่นอายพลังอันดุดันได้ขนาดนั้น พลังต่อสู้ที่น่าพรั่นพรึงและแรงกดดันอันแข็งแกร่งขนาดนั้น แม้แต่นางที่ยืนอยู่ด้านหนึ่งยังสัมผัสได้
………………………………….
