จูชี ทว่าหันไปหาจูซานแทน
“เจ้าเจ็ดมีปัญหาอะไรที่สำนักศึกษาหรือไม่?”
“ท่านแม่ ไม่ต้องกังวลหรอกขอรับ มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย อีกอย่างคุณชายเยี่ยนก็ไปและกลับจากสำนักศึกษาพร้อมเขาด้วย”
“ไม่มีอะไรร้ายแรงก็ดีแล้ว” เย่อวี๋หรานถึงกับลอบถอนหายก่อนจะพูดว่า “ไม่เห็นน่าแปลกใจตรงไหน สุดท้ายเมื่อลูกโตขึ้นย่อมต้องการอิสระและอยู่อย่างสันโดษมากขึ้น ยิ่งไปกว่านั้น ข้าเพียงทำได้แค่นอนอยู่บนเตียง พวกเจ้าคงไม่ต้องการให้ข้ากังวลเรื่องของพวกเจ้า”
จูซานถึงกับเงียบงัน แต่เขาก็รู้ดีแก่ใจว่าต่อให้เจ้าเจ็ดจะกระทำเช่นนี้ อีกฝ่ายก็ไม่มีทางซุกซ่อนมันจากมารดาได้
เพียงแต่ตอนนี้ท่านแม่ยังไม่คิดจะถามตรง ๆ และแสร้งทำเป็นเข้าใจ ก่อนจะเปิดอ่านจดหมายที่ถูกส่งมาจากบ้านเกิดแทน
แม้พี่น้องคนอื่น ๆ จะไม่มีใครเขียนได้ ทว่าก็ยังมีต้าเป่าและเอ้อร์เป่า พวกเขามักจะถูกขอร้องให้เขียนจดหมายอยู่เสมอ
และยังมีการนัดหมายไว้อย่างมั่นเหมาะหลังออกจากบ้าน พวกเขาจะเขียนจดหมายหากันทุกครึ่งเดือน
บางครั้งเมื่อถึงเวลานั้น จดหมายอาจจะชนกันด้วยความบังเอิญ
ทุกอย่างที่บ้านเรียบร้อยดี และแผนการก่อนหน้านี้ของเย่อวี๋หรานก็พร้อมแล้ว อาจจะมีข้อผิดพลาดไปบ้าง แต่ก็สามารถแก้ไขสิ่งต่าง ๆ ให้ราบรื่นได้
เมื่ออากาศร้อนขึ้น ความต้องการในการใช้น้ำในคลองก็มากขึ้นตามไปด้วย และทุกคนจำเป็นต้องขัดแย้งกันไม่มากก็น้อย
ไม่ใช่แค่เพียงทะเลาะกันในครอบครัวเท่านั้น แต่ยังต
