่อยก็ได้แล้ว” เฟิ่งเยี่ยยิ้มตาหยีขณะเอ่ย
ทั้งสองพูดคุยกัน ขณะที่เหล่าทหารรับจ้างสายฟ้าภาคีนั่งพักอยู่ทางนั้น กระทั่งฤทธิ์ยาในตัวพวกเขาคลายหมดแล้ว วจึงค่อยลุกขึ้นมา
“คุณชายน้อย”
สวีเหยียนเดินมาหยุดตรงหน้าเขา ประสานมือคารวะเขาอย่างนอบน้อม “ขอบคุณคุณชายน้อยมาก หากไม่ได้ความเฉลียวฉลาดของ คุณชายน้อย เกรงว่าพวกข้าคงต้องตายอยู่ในมือผู้ฝึกวิชามารพวกนี้แล้ว”
“ไม่เป็นไร นี่ก็สายมากแล้ว ในเมื่อพวกเจ้าพักผ่อนแล้ว พวกเราก็รีบออกเดินทางกันเถอะ!” เฟิ่งเยี่ยกะพริบดวงตาไ ไร้เดียงสาปริบๆ ขณะกล่าว
“ได้” ถึงแม้ไม่รู้ว่าเหตุใดทั้งสองจึงต้องการการคุ้มกันจากพวกเขา แต่ในเมื่อรับภารกิจมาแล้ว พวกเขาย่อมจะทำอย่ างสุดความสามารถ ส่งทั้งสองไปถึงเมืองร้อยนที
ถึงแม้จะสงสัยว่าทั้งสองใช้ยาอะไร ที่ถึงขั้นทำให้ผู้แข็งแกร่งระดับเซียนเหินล้มลงไปได้ แต่ทั้งสองไม่พูด พวกเข ขาก็ไม่สะดวกถามให้มากความ เรื่องนี้จึงผ่านไปทั้งอย่างนี้ เพียงแต่หลังจากเหตุการณ์นี้ ทุกคนไม่ได้เห็นทั้งสองเป ป็นแค่เด็กทั่วไปอีกแล้ว
ขอถามหน่อย เด็กทั่วไปจะเหมือนอย่างพวกเขาเสียที่ไหน คนหนึ่งฝึกวรยุทธ์ถึงระดับหลอมแก่นพลังขั้นแรก ส่วนอีกคน ก็ถึงระดับสร้างรากฐานขั้นกล
