ามสิบคนพุ่งเข้ามา จับพวกเขาไขว้แขนและมัดไว้
เหล่าทหารสายฟ้าภาคีที่ไร้กำลังตอบโต้สีหน้าย่ำแย่ แต่กลับไร้หนทาง ผู้ฝึกวิชามารที่เป็นหัวหน้าอย่างน้อยก็ม มีวรยุทธ์อยู่ในระดับเซียนเหินแล้ว ไม่ใช่คนที่พวกเขาจะสู้ได้ เมื่อเจอผู้ฝึกวิชามารที่มีพลังอย่างนี้ นอกจากรอ อความตาย พวกเขายังทำอะไรได้อีก
เฟิ่งเยี่ยกะพริบตาปริบๆ ท่าทางที่กำลังกัดผลไม้ชะงักงัน เขาเงยหน้ามองผู้ฝึกวิชามารข้างๆ ถามว่า “ท่านลุง ท่าน นจับพวกเขาทำไมหรือ”
นอกจากเฟิ่งเยี่ย แม้แต่จ้าวหยางก็ยังถูกมัดและโยนไว้ด้านหนึ่งด้วย
“เจ้าไม่รู้ไม่ใช่หรือว่าผู้ฝึกวิชามารคืออะไร อย่างนั้นข้าจะบอกเจ้า ทำไมพวกข้าถึงได้ถูกเรียกว่าผู้ฝึกวิชามาร ร” น้ำเสียงของเขาเย็นเยือกและกระหายเลือด สีหน้าดูแปลกๆ
“จุดไฟ! เอาพวกเขาขึ้นไปย่างทั้งเป็น!”
ผู้ฝึกวิชามารนั่นออกคำสั่ง จากนั้นก็เห็นผู้ฝึกวิชามารกลุ่มหนึ่งเข้าไปในป่า เก็บกิ่งไม้จำนวนหนึ่งกลับมากอง เป็นกองไฟ เฟิ่งเยี่ยเห็นก็สนใจ รีบตะโกนขึ้น “จุดไฟหรือ ข้าก็ช่วยด้วย”
เอ่ยจบ ก็สาวเท้าสั้นๆ วิ่งเข้าไป ช่วยเอากิ่งไม้ไปกองๆ กัน
ผู้ฝึกวิชามารที่เป็นหัวหน้าแค่นเสียง ไม่สนใจเด็กน้อยอีก ในสายตาเขา เฟิ่งเยี่ยเป็นเพียง
