เด็กผี เด็กผีที่ไม ม่ประสีประสาคนหนึ่งเท่านั้น ไม่มีผลกระทบอะไรมากมาย
ด้วยเหตุนี้ เขาเดินมานั่งข้างกองไฟ เอาสัตว์ป่าเป็นๆ ตัวหนึ่งออกจากห้วงมิติมาให้ย่างพร้อมกันไปด้วย หางตาเหล ลือบมองทางเฟิ่งเยี่ยแวบหนึ่ง เห็นเด็กน้อยกำลังเล่นไฟอย่างสนุกสนาน ไม่สนใจความเป็นความตายของทหารรับจ้างกลุ่มนั้ นแม้แต่น้อย เขาหัวเราะเสียงต่ำด้วยความชั่วร้าย “ช่างเป็นเด็กผีที่ไร้เดียงสาไร้ความรู้เสียจริงๆ”
ขณะพึมพำ เขายังเอาสุราในห้วงมิติออกมาดื่มด้วย พลางหันไปมองทหารรับจ้างพวกนั้นแวบหนึ่ง เห็นพวกเขาแต่ละคน จ้องเขาด้วยสีหน้าย่ำแย่ แต่กลับไม่ส่งเสียงตะโกนใดๆ ก็อดยิ้มเยาะไม่ได้ “ทำไม ไม่กลัวกันเลยงั้นหรือ นานๆ ที ข้าจะอารมณ์ดี จับพวกเจ้ามาย่างทั้งเป็น ทำให้พวกเจ้าได้ลิ้มลงรสชาติการถูกย่างทั้งเป็นอย่างช้าๆ”
สมาชิกทหารรับจ้างสายฟ้าภาคีแต่ละคนหน้าเปลี่ยนสี อดหันไปมองกองไฟที่เริ่มลุกลามไม่ได้ พวกเขาจะถูกยกไปย่างทั้ งเป็นบนกองไฟ? นั่นเป็นการตายอย่างช้าๆ เจ็บปวดและทรมานกว่าการฆ่าพวกเขาในดาบเดียวเสียอีก
………………………………….
