ไรหรือ”
“อยากดื่มรึ” ผู้ฝึกวิชามารนั่นเหล่มองเขาอย่างยิ้มเยาะ “เจ้าหนูอย่างเจ้าก็อยากดื่มเหล้าด้วยรึ”
“อยู่บ้านท่านพ่อไม่ให้ข้าดื่ม ข้าเลยไม่รู้ว่าเหล้ารสชาติเป็นอย่างไร” เขาทำหน้าตะกละ เขย่าแขนเสื้อของผู้ ฝึกวิชามาร ท่าทางเหมือนเด็กน้อยที่ออดอ้อนผู้ใหญ่ “ท่านลุงๆ ให้ข้าดื่มสักคำเถอะ! ข้าดื่มแค่คำเล็กๆ เท่านั น”
อาจเพราะไม่เคยมีใครกล้าทำตัวใกล้ชิดกับเขาขนาดนี้ อีกทั้งรูปร่างหน้าตาของเจ้าหนูนี่ก็น่ารักน่าชัง ซ้ำฟังเสีย ยงออดอ้อนอันแหลมใสนั่น ผู้ฝึกวิชามารนั่นจึงยื่นถุงหนังใส่สุราไปข้างหน้า
เฟิ่งเยี่ยตาเป็นประกาย กอดถุงหนังใส่สุราแล้วดื่มไปสองสามคำ พอดื่มเสร็จก็สำลักจนหน้าแดง ไอไม่หยุด “แค่กๆๆ เผ็ดมากๆ!”
เขาอ้าปากแลบลิ้นออกมา มือหนึ่งยกขึ้นพัดข้างปาก ท่าทางนั้น ทำให้เหล่าผู้ฝึกวิชามารหัวเราะอย่างขบขัน
“ฮ่าๆๆๆๆ! ดูเจ้าหนูนั่นสิ”
ผู้ฝึกวิชามารที่เป็นหัวหน้าหัวเราะ จากนั้นก็ดื่มสุราของเขาต่อ เวลาผ่านไปประมาณหนึ่งก้านธูป ดวงตาของเขาสา าดฉายแววกระหายเลือด ตะโกนสั่งเสียงดัง “เด็กๆ! เอาพวกเขาไปย่างบนไฟให้หมดทุกคน!”
“ขอรับ!” ผู้ฝึกวิชามารพวกนั้นรับคำอย่างกระตือรือร้น ขณะที่พวกเขาทำท่าจะย่างสามขุมเข้าไ
