ป กลับเห็นเจ้าหนูน้อย ที่ดื่มสุราไปไม่กี่คำเมื่อกี้ลุกขึ้นอย่างโซเซ ปากก็เริ่มพูดพล่ามไปเรื่อย
“สองหัว? ท่านลุง? ทำไมท่านมีหัวเพิ่มมาอีกหนึ่งหัวเล่า ท่านลุง ท่าน…” เฟิ่งเยี่ยพูดพล่าม ร่างกายโงนเงน ก่อน จะล้มเข้าไปในอ้อมแขนของผู้ฝึกวิชามารนั่น
ผู้ฝึกวิชามารนั่นสายตาลึกซึ้ง ขณะกำลังจะยกมือผลักคนออก กลับเห็นประกายเย็นเยียบสายหนึ่งพาดผ่าน พุ่งแทงมาท ทางหน้าอกของเขา
“อึก!”
เพราะไม่ทันระวังตัวแม้แต่น้อย แม้จะตอบสนองทันทีที่เห็นเงาสะท้อนนั่นก็หลบไม่ทันแล้ว เขาถูกแทงเต็มๆ หนึ่งดาบ เมื่อเขาคิดจะยื่นมือออกไปบีบคอเจ้าหนูนั่นให้ตาย กลับเห็นเจ้าหนูนั่นถอยออกไปไกลหลายจั้งแล้ว
ความเร็วเช่นนั้น แม้แต่เขาก็ยังอดอึ้งไม่ได้
“ฆ่าพวกมัน!”
ผู้ฝึกวิชามารที่เป็นหัวหน้าออกคำสั่ง หมายจะสังหารกลุ่มทหารรับจ้างพวกนั้นไปพร้อมกับเด็กสองคนนั่น แต่ใครจะร รู้ ยามเขาตะโกนเปล่งเสียงออกไปพร้อมกับกลิ่นอายพลังวิญญาณ เขากลับรู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง
“เจ้าวางยา!”
เขาจ้องเจ้าเด็กผีที่ถอยกลับไปยืนกับพวกทหารรับจ้างเหล่านั้นด้วยสายตาเหี้ยมเกรียม น้ำเสียงกระหายเลือด ประโยคนี ไม่ใช่ความสงสัย แต่เป็นความมั่นใจ
