ระกายมืดมนพาดผ่านในดวงตา
สวีเหยียนได้แต่สูดหายใจ ร่างกายตึงเครียดไม่พูดอะไรอีก เพียงมองเฟิ่งเยี่ยที่เดินไปหาผู้ฝึกวิชามาร หัวใจบีบ บรัดตึงเกร็งไปทั้งดวง
เด็กคนนี้คิดจะทำอะไรกันแน่ หรือเขาไม่รู้ว่านั่นคือผู้ฝึกวิชามารที่ฆ่าคนได้แบบกระพริบตาเชียวนะ เขาไม่ก กลัวว่าเดินไปหาแล้วจะถูกผู้ฝึกวิชามารคนนั้นสังหารในดาบเดียวเลยหรือ
ยังมีองครักษ์น้อยที่ชื่อจ้าวหยางนี่อีก ตลอดเส้นทางคอยปกป้องนายท่านน้อยของเขาอย่างมากไม่ใช่หรือ ทำไมตอนนี เห็นเขาเดินเข้าถ้ำหมาป่าก็ยังไม่ห้าม
แต่ทว่า พวกเขาไม่รู้เลย จ้าวหยางตื่นตระหนกเสียยิ่งกว่าใครในที่นี้ เขากังวลเสียยิ่งกว่าทุกคนอีก
แต่เขาเชื่อว่าเฟิ่งเยี่ยทำอย่างนี้จะต้องมีเหตุผลแน่ อีกอย่าง พลังของผู้ฝึกวิชามารพวกนี้แข็งแกร่งมาก หากพ พวกเขาสู้ซึ่งๆ หน้าจะต้องสู้ไม่ได้แน่ ไม่สู้คอยดูว่านายท่านน้อยมีวิธีการอะไรดีกว่า
บางทีอาจเพราะไม่เคยมีใครกล้าพูดอย่างนี้ต่อหน้าเขา ผู้ฝึกวิชามารที่เป็นหัวหน้าเผยสีหน้าเหมือนนึกสนุก จ้อง เด็กน้อยอายุหกเจ็ดขวบที่ไร้ซึ่งความกลัวอย่างสนอกสนใจ
มองดูเขาเดินเข้ามาหาทีละก้าวๆ สีหน้าผ่อนคลายเป็นธรรมชาติ เขาเองก็ไม่ได้ห้ามเด็กน้อยไม่ให้
