ช่วงนี้ภูตหมอมีเรื่องต้องสะสางมากมายไม่มีเวลามาจับตาดูเขา จึงได้ไล่เขามาทางนี้ ให้พวกเราจับตาดูเขา าไปก่อน”
“ที่แท้ก็เป็นเจ้าวิหารราตรีนี่เอง” ทั้งสองกระจ่างทันที ก่อนถามอีกว่า “นายท่าน อย่างนั้นหากเขาฟื้นขึ้นมา รู้ ว่าตนเองอยู่ที่หอสายลม จะเกิดปัญหาอะไรตามมาหรือไม่”
“ไม่หรอก แม้วรยุทธ์ของเขาจะสูงอีกแค่ไหน ตอนนี้ตกอยู่ในกำมือเราก็เหมือนคนธรรมดาคนหนึ่ง ในระหว่างนี้ ขอเพี ยงจับตาดูเขา อย่าให้เขาออกจากหอสายลมได้แม้แต่ครึ่งก้าวก็พอแล้ว” เริ่นเสียงยิ้ม พูดว่า “อี้ซิวหร่านคนนี หน้าตากลับโดดเด่นนัก ปล่อยไว้ในหอนายโลมของเรานับว่าเรียกแขกได้ไม่เลว”
ฝาแฝดที่อยู่ข้างหลังเขามองหน้ากันแวบหนึ่ง ลอบคิดในใจ ‘ทำไมรู้สึกเหมือนว่าหากเจ้าวิหารราตรีฟื้นขึ้นมา หอสายล ลมของพวกเราต้องซวยแน่ๆ?’
ตอนที่อี้ซิวหร่านฟื้นขึ้นมา เขารู้สึกเย็นไปทั้งตัว ก้มหน้าดู ก็เห็นว่าตนเองกำลังเปลือยเปล่าอยู่ ผ้าไหมโปร ร่งบางสีทองถูกสวมทับบนตัวแบบหลวมๆ ท่อนล่างมีเพียงผ้าสีทองสองชิ้นฝืนปิดส่วนลับเอาไว้ แต่ความรู้สึกวับๆ แ แวมๆ นั่นยังทำให้เขาอับอายและโกรธขึ้งกว่าไม่สวมอะไรเลยเสียอีก
ทว่า เมื่อเขาคิดจะลุกขึ้นเพราะความเดือดดาล
