กลับพบว่าเรี่ยวแรงทั้งตัวราวกับถูกสูบออกไปหมดแล้ว ได้แต่นอนพิ งอยู่บนตั่งเตี้ยเหมือนคนไร้กระดูก แม้แต่จะยกมือก็ยังทำไม่ได้
“บัดซบ!”
เขาสบถด่าเสียงต่ำ ไม่นาน แม้แต่เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดก็ยังอ่อนระทวยไปด้วย ฟังดูชวนเคลิบเคลิ้มกระชากวิญญาณ
“หึๆ ฟื้นแล้วหรือ”
เสียงหัวเราะอันอ่อนโยนดังมา อี้ซิวหร่านเพิ่งสังเกต โต๊ะด้านหน้าที่ถูกฉากกั้นบังเอาไว้ ชายที่ชื่อเริ่นเสีย ยงนั่งอยู่ตรงนั้น เวลานี้ เขากำลังมองอี้ซิวหร่านด้วยสายตาอ่อนโยนระคนขบขัน ครั้นเห็นสายตาอย่างนั้นมองมาที่ เรือนร่างของตน อี้ซิวหร่านใบหน้าดำคล้ำทันที
“เจ้ากำลังรนหาที่ตาย!”
เขาเป็นใคร เคยต้องอับอายขนาดนี้เสียที่ไหน! การถอดเสื้อผ้าออกหมดแล้วใส่เสื้อผ้าไม่เป็นชิ้นเป็นอันอย่างนี้ เป็ นเรื่องที่เขาไม่เคยคิดว่าจะเกิดกับตัวเขามาก่อน
แม้เวลานี้กำลังนอนอ่อนแรงอยู่บนตั่งเตี้ย เขาก็ยังรู้สึกเหลือเชื่อ ไม่อยากเชื่อว่าจะมีคนกล้าทำอย่างนี้กับเ เขา
………………………………….
