้มา ภูตหมอได้พูดอะไรกับท่านหรือไม่”
อี้ซิวหร่านมองเขาแวบหนึ่ง ตอบว่า “กำชับว่าเจ้าต้องทำเรื่องที่นางมอบหมายให้อย่างดี ทำตามที่ในจดหมายบอก ก ห้ามให้เกิดข้อผิดพลาด”
เริ่นเสียงพยักหน้า ยิ้มเอ่ยว่า “นี่เป็นจดหมายในจดหมาย ฉบับนี้ให้ข้า ส่วนฉบับนี้ให้คุณชายอี้”
ขณะเอ่ย เริ่นเสียงยื่นจดหมายข้างในให้เขา “คุณชายอี้โปรดอ่าน”
“ให้ข้าหรือ?” อี้ซิวหร่านสีหน้าอึ้งงัน “นางยังให้จดหมายข้าอีก? ทำไมไม่บอกข้า” ในใจประหลาดใจเล็กน้อย รู้ส สึกแปลกๆ ขึ้นมา แต่ก็ยังรับจดหมายไปเปิดอ่าน
ทว่าเมื่อเขาเปิดจดหมาย กลับเห็นบนจดหมายเขียนไว้เพียงประโยคเดียว เขาอดไม่ได้ที่จะอ่านออกเสียง “ของขวัญที่ เตรียมไว้ให้เจ้า?”
เขานิ่งอึ้ง มองเริ่นเสียง ถามว่า “นี่หมายความว่าอย่างไร ทำไมนางถึงบอกว่าเตรียมของขวัญไว้ให้ข้า ของขวัญอะไร ” ไหนว่าเป็นความลับสุดยอดอะไรสักอย่างไม่ใช่หรือ
เริ่นเสียงยิ้มๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “คุณชายอี้โปรดรอสักครู่” เขาหันไปกำชับคนข้างๆ สองสามความ จากนั้ นก็นั่งเงียบๆ จิบชาไปเรื่อยๆ กระทั่งจู่ๆ อี้ซิวหร่านก็ลุกขึ้นยืน
