สมาคมทหารรับจ้าง เห็นทหารรับจ้างกลุ่มหนึ่งอยู่ตรงนั้น ทั้งสอง เดินเข้าไปหา เพียงแต่ยังไม่ทันเข้าไปก็ถูกขวางทางแล้ว
“ไปๆๆ ที่นี่ไม่ใช่ที่ของเด็ก ไปเล่นที่อื่น” ทหารรับจ้างที่หน้ามีรอยแผลเป็นหนึ่งเส้นตวาดด้วยน้ำเสียงหยาบโลน โบ บกมือไล่เฟิ่งเยี่ยกับจ้าวหยาง
“พวกเราไม่ได้มาเล่น พวกเรามามอบหมายภารกิจ” เฟิ่งเยี่ยแจกรอยยิ้มการค้า มองทหารรับจ้างชายฉกรรจ์ด้วยใบหน้าไร้พิษ ษภัย
ทหารรับจ้างแถวนั้นได้ยินก็หัวเราะ “โอ้? เด็กน้อยสองคนยังรู้จักมามอบหมายภารกิจอีกหรือ บอกพวกเราสิ พวกเจ้าจะ ะมามอบหมายภารกิจอะไร คงไม่ใช่ว่าอยากให้พวกเราตามหาพ่อแม่ของเจ้าหรอกนะ ฮ่าๆๆๆๆๆ…”
คนพวกนั้นหัวเราะเสียงดัง แต่ละคนล้วนคิดว่าเด็กสองคนนี้มาเล่น ไม่มีใครเห็นคำพูดของพวกเขาอยู่ในสายตา
จ้าวหยางทำหน้าบึ้ง มองเหล่าทหารรับจ้างที่กำลังหัวเราะเยาะพวกเขา เม้มปากเงียบๆ ไม่พูดอะไร
เฟิ่งเยี่ยยิ้มตาหยี ราวกับไม่ได้ยินคำพูดของพวกเขา เอ่ยด้วยใบหน้าไร้เดียงสาว่า “พวกเจ้าไม่ใช่คนมอบหมายภารกิจใน นสมาคมทหารรับจ้างเสียหน่อย ทำไมข้าต้องบอกพวกเจ้าด้วยว่าข้ามามอบหมายภารกิจอะไร!”
เขาดึงจ้าวหยางเดินเข้าไปข้างใน ชายฉกรรจ์คนหนึ่งจะห้าม ก็ได้ยินเสียงเยาว์วัยดังขึ้น
