ฟิ่งเยี่ยถามชายฉกรรจ์ที่มาเปิดประตูด้วยท่าทางเหมือนผู้ใหญ่ตัวน้อย
ชายฉกรรจ์ที่เปิดประตูอึ้งไปเล็กน้อย มองเด็กสองคนตรงหน้า ก่อนจะมองข้างหลังพวกเขา ถามว่า “พวกเจ้ามากันแค่สอง คน? ผู้ปกครองของพวกเจ้าเล่า”
เฟิ่งเยี่ยยิ้มตาหยี มองชายฉกรรจ์ตรงหน้า ตอบว่า “ท่านลุง พวกเรามากันแค่สองคน ผู้ใหญ่ไม่ได้ตามมาด้วย”
“อย่างนี้เองหรือ! อย่างนั้นก็เข้ามาเถอะ!” ชายฉกรรจ์นัยน์ตาไหวระริก เปิดประตูให้ทั้งสองเข้าไป
จ้าวหยางเห็นนัยน์ตาของชายฉกรรจ์ไหวระริก เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่กลับไม่พูดอะไรเพียงเดินตามเฟิ่งเยี่ยเข้าไปข้า างใน พอเข้าไป เขาก็สังเกตรอบๆ ด้วยความระมัดระวัง เห็นว่าเป็นเรือนเรียบง่ายเชื่อมต่อกันหน้าหลัง คล้ายว่ามีเพ พียงชายฉกรรจ์คนนี้อาศัยอยู่คนเดียว
“ท่านลุง บ้านท่านมีของกินหรือไม่ ทำให้พวกข้าหน่อยได้หรือไม่ พวกข้าจะจ่ายเงินให้ท่าน”
เฟิ่งเยี่ยถามขึ้น นั่งเหยียดหลังตรงอยู่ข้างโต๊ะ วางท่าเหมือนผู้ใหญ่ในคราบเด็ก ยิ้มตาหยีมองชายฉกรรจ์ที่พอไ ได้ยินคำว่าเงินก็ตาเป็นประกายขึ้นมา ถามอีกว่า “ท่านลุง บ้านท่านมีแค่ท่านคนเดียวหรือ”
ชายฉกรรจ์พอได้ยินว่ามีเงิน ก็เตรียมสุราและเนื้อหมักซีอิ๊วที่ตนเองเตรียมไว้ยกมาให้ จากน
