ั้นก็ตักข้าวสวยมาใ ให้พวกเขาอีกสองด้วย รวมถึงต้มน้ำแกงใสให้พวกเขาอีกหนึ่งชาม
นั่งอยู่ข้างๆ ชายฉกรรจ์ลอบมองพิจารณาเด็กสองคนเงียบๆ โดยเฉพาะยามสายตาจับจ้องไปที่เฟิ่งเยี่ย ยิ่งฉายแววสอดส่อง งชัดเจนขึ้น “พวกเจ้าเป็นคนที่ไหน ทำไมเด็กสองคนจึงเดินทางกันโดยลำพัง”
“ท่านลุง พวกเราไม่ได้เดินทางกันตามลำพัง” เฟิ่งเยี่ยเอ่ยด้วยสีหน้าไร้พิษภัย “ท่านพ่อบอกว่าให้พวกเราออกมาเจอ อความยากลำบากข้างนอกบ้าง แต่ข้าจะบอกท่านให้”
เขาลดเสียงเบาลง ชะโงกหน้าเข้าไปใกล้ชายฉกรรจ์ด้วยท่าทางมีลับลมคมใน “ท่านพ่อของข้าส่งคนที่ยอดเยี่ยมมากมาคุ้ มกันข้า พวกเขากำลังจับตาดูอยู่ในที่ลับ”
ชายฉกรรจ์ได้ฟังก็ตกใจผงะ ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ หันไปมองรอบๆ ด้วยความลนลาน แต่กลับไม่เห็นอะไรเลย
เดิมทีเขาก็เป็นคนที่เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่ออยู่แล้ว ปกติไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน เห็นเด็กสองคนนี้ปรากฏตัวที่น นี่ รูปร่างหน้าตาก็ประณีตงดงาม จับไปขายน่าจะได้เงินไม่น้อย แต่นึกไม่ถึงว่า…
คำพูดที่ไม่ใส่ใจของเด็กคนนี้ กลับทำให้เขาตกใจจนเหงื่อท่วม เกือบไปแล้วๆ โชคดีที่เขาแค่คิด ยังไม่ได้ลงมือท ทำอะไร…
………………………………….
