“ท่านลุง ไม่ต้องแล้ว อีก เดี๋ยวพวกเราก็จะไปแล้ว”
ชายฉกรรจ์ไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงมองพวกเขาสองคน เอ่ยว่า “คุณชายน้อย อีกเดี๋ยวข้าจะไปซื้อของที่ตลาดในเมือง ถ้าอย่างไร ข้าพาพวกเจ้าไปด้วยดีหรือไม่”
เฟิ่งเยี่ยดวงตาเป็นประกาย “ท่านมีรถม้าหรือ”
“ระ รถม้า? หึๆ ถือว่าใช่กระมัง!” เขายิ้มแห้งๆ
เฟิ่งเยี่ยหันไปมองหยางหยาง “หยางหยาง พวกเรานั่งรถของท่านลุงไปในเมืองกันเถอะ!”
“อืม” จ้าวหยางพยักหน้ารับ กินเกี๊ยวย่างหมด ก็หยิบผ้าออกมาเช็ดปาก
“ได้ อย่างนั้นพวกเจ้านั่งอยู่นี่ก่อน ดื่มน้ำสักนห่อย ข้าไปลากรถออกมา” ชายฉกรรจ์บอก จากนั้นก็ออกไปก่อน
ผ่านไปไม่นาน เฟิ่งเยี่ยกับจ้าวหยางเดินออกมา เห็นรถม้าที่พูดถึง มุมปากกระตุกสองสามครั้ง นั่นเป็นรถวัวลากคั นหนึ่ง วัวแก่ตัวหนึ่งลากกระดานไม้เรียบแบนสองล้อ ช่างดูเรียบง่ายจนไม่รู้จะเรียบง่ายอย่างไรแล้ว
“หยางหยาง พวกเราเดินไปเองดีกว่า!” เฟิ่งเยี่ยพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
“อืม” จ้าวหยางรับคำ ทั้งสองเดินเคียงไหล่หันเดินออกไปอีกทาง
ชายฉกรรจ์เห็น ก็ตะโกนเรียก “อ้าว คุณชายน้อย พวกเจ้าไม่นั่งรถหรือ”
