นที “บอกเจ้าท่อนไม้แทนข้าด้วย ข้าไปก่อนแล้ว” เขาทิ้งป้ายหยกไว้ให้เฟิ่งจิ่วชิ้นหนึ่ง บอกว่า “ใช้สิ่งนี้ส่งสาร ข้าจะได้ยินเอง”
“เดินทางปลอดภัย” เฟิ่งจิ่วกล่าวขึ้น
ฮุ่นหยวนจื่อไม่ใส่ใจ “เจ้ายังกังวลว่าระหว่างทางจะมีใครซุ่มทำร้ายข้าอีกหรือ คนที่ควรระวังคือคนอื่นต่างหาก” พูดจบ เขาโบกมือ “ข้าไปแล้ว” สิ้นเสียง ก็ขี่กระบี่เหาะขึ้นกลางอากาศ
“พวกต้วนเยี่ยล้วนถูกเรียกตัวกลับสำนักหมดแล้วหรือ” เฟิ่งจิ่วถาม สายตาหันไปทางเหลิ่งหวากับตู้ฝาน
“พวกเขาส่งข่าวมา บอกว่าเดิมทีตั้งใจเดินทางมาที่หอยาสวรรค์ เพียงแต่ระหว่างทางถูกทางสำนักเรียกตัวกลับ ฉะนั้นจึงเดินทางกลับไปกันหมดแล้ว ไม่ใช่แค่พวกเขา ตอนนี้สี่สำนักเซียนใหญ่ล้วนเรียกตัวศิษย์ที่อยู่นอกสำนักกลับไปเพื่อเตรียมพร้อมรับศึกหมดแล้ว”
ตู้ฝานมองเฟิ่งจิ่ว เอ่ยว่า “อีกอย่าง พอเรื่องเผ่ามารกระจายออกไป ทุกกลุ่มอำนาจข้างนอกล้วนตื่นตระหนก สองวันนี้กิจการของหอยาสวรรค์ยิ่งดีขึ้น มีคนไม่น้อยมาขอซื้อยา ตอนนี้ในคลังเหลือยาอยู่ไม่มากแล้ว”
“บอกคนที่ดูแลห้องยาว่าไม่ต้องสนใจเรื่องอื่น จงกลั่นยาต่อไป นอกจากนี้ ให้เพิ่มมาตราการรักษาความปลอดภัยของหอยาสวรรค์ด้วย” เฟิ่งจิ่วกำชับ นัยน์ตา
