สุกใสมีประกายมืดมนพาดผ่าน “ส่วนเรื่องอื่น ตอนนี้ยังไม่ต้องไปสนใจ”
“ขอรับ” เหลิ่งหวากับตู้ฝานรับคำ มองหน้ากันแวบหนึ่ง ก่อนจะถอยหลังไปยืนอยู่ข้างๆ
เธอหันไปมองหัวหน้าองครักษ์เฟิ่งทั้งแปด เอ่ยว่า “พวกเจ้าถ่ายทอดคำสั่งลงไป ให้องครักษ์เฟิ่งทุกหน่วยจับตาดูความเคลื่อนไหวของเผ่ามาร จำไว้ให้ดี ให้ซุ่มดูเงียบๆ อย่าวู่วามเด็ดขาด”
“ขอรับ” ทั้งแปดรับคำด้วยเสียงเคร่งขรึม
“ฮุยหลางกับอิ่งอีเหมือนข้าจะไม่เห็นพวกเขาสองคนนานแล้ว พวกเขากำลังดูแลเรื่องภายในตำหนักยมราชหรือ ยังไม่กลับจวนหลิงอีก?” เธอถามขึ้นอีก
“พวกเขาสองคนอยู่ที่ตำหนักยมราชตลอด เพราะเจ้าตำหนักไม่อยู่ มีเรื่องให้พวกเขาจัดการดูแลมากมาย หลายวันก่อนรู้ข่าวที่นายท่านกลับมาแล้ว พวกเขาบอกว่าหากสะสางเรื่องในมือเสร็จก็จะกลับมาพบนายท่าน”
เฟิ่งจิ่วพยักหน้า โบกมือสั่งให้พวกเขาถอยไป ทุกคนโน้มตัวคารวะ ก่อนจะถอยออกไป
ลานสวนอันกว้างใหญ่ เหลือเพียงเฟิ่งจิ่วกับโม่เฉิน และเหลิ่งซวงที่เฝ้าอยู่นอกลาน
“ที่จริงข้ามีเรื่องหนึ่งจะบอกเจ้า” โม่เฉินมองเธอ
………………………………….
