คนคุ้มกัน หากเอาอาวุธบินออกมาจะนำภัยมาถึงตัวได้ง่ายๆ” เขามองเฟิ่งเยี่ย สีหน้าเคร่งเครียดจริงจัง “นายท่าน ท่านเคยรับปากข้าแล้ว หากลงเขาจะฟังข้า”
“รู้แล้วๆ แต่ข้าเดินจนเหนื่อยแล้ว พวกเราเดินมาตลอดทางเลยนะ” เฟิ่งเยี่ยทำปากยู่ ชี้ไปที่รองเท้าหนัง “เจ้าดูสิ รองเท้าขาดแล้ว เท้าข้าต้องพองแล้วแน่ๆ”
“อย่างนั้นก็พักก่อน” จ้าวหยางเอ่ย พาเขาไปนั่งลงที่พื้นหญ้าด้านหนึ่ง จากนั้นก็หยิบของกินออกมายื่นให้เขา “กินสักหน่อย”
“อื้มๆ” เฟิ่งเยี่ยรัรบอาหารแห้งมากิน จากนั้นก็ดื่มน้ำไปอีกหลายอึก ทั้งสองพักอยู่ที่นี่ครู่หนึ่ง ทว่าจู่ๆ ก็ได้ยินเสียงต่อสู้ดังมาจากในป่า เฟิ่งเยี่ยดวงตาเป็นประกายขึ้นมาทันที
“หยางหยาง มีเสียงอาวุธ พวกเราไป…” ยังพูดไม่ทันจบก็โดนหยางหยางขัดก่อนแล้ว
“ไปไม่ได้” จ้าวหยางทำหน้าบึ้งเก็บข้าวของ ดึงมือเขาพลางบอกว่า “พวกเราช่วยคนอื่นไม่ได้ กระทั่งอาจต้องสังเวยชีวิตตนเองเพราะความอยากรู้อยากเห็นด้วย ฉะนั้นไปไม่ได้”
………………………………….
