วเดินตามหลังมา พาเข้ามาถึงก็เห็นว่าจัวจวินหยางนั่งพิงหัวเตียงแล้ว สองขาเหยียดตรงไปข้างหน้า เธอจึ งเอายาทาออกมาจากห้วงมิติ กำชับวิธีทาให้พวกเขาทั้งสอง พลางทำให้พวกเขาดูไปด้วย
การห่อครั้งแรก เธอเป็นคนห่อด้วยตนเอง ให้พวกเขาดูอย่างกระจ่างชัด ต่อไปก็จะให้จัวจวินเยวี่ยเป็นคนเปลี่ยน ยาให้กับน้องชายของเขาเอง
“เป็นอย่างไรบ้าง จำขั้นตอนได้หมดหรือยัง” เธอใช้ผ้าห่อยาเอาไว้ ก่อนผูกปม พลางถามทั้งสอง
“จำได้แล้ว” ทั้งสองรับคำ
“ตรงนี้มียาอยู่สิบขวด สามวันเปลี่ยนหนึ่งครั้ง หากใช้ยาพวกนี้หมดก็น่าจะพอแล้ว นอกจากนี้ เมื่อกี้ข้าให้ยากิ นกับจวินหยางไว้หนึ่งขวด สามวันกินหนึ่งเม็ด ยังมีเทียบยาสำหรับแช่อาบใหม่อีกแผ่นด้วย ต้องแช่ทุกวัน” เธอวา างของไว้บนโต๊ะ พลางกำชับอย่างละเอียด
“ทำตามที่ข้าบอก หากเร็ว ไม่กี่เดือนก็หาย หากช้าหน่อยก็ต้องใช้เวลาถึงครึ่งปี นอกเหนือจากนี้ หลังจากกินยาและ ะห่อยาครึ่งเดือนแล้ว ทุกเช้าเย็นต้องลุกขึ้นมาประคองเดินเป็นเวลาหนึ่งก้านธูปด้วย”
“ได้” จัวจวินเยวี่ยรับคำ ก่อนจะเก็บของบนโต๊ะ เขาหยิบเทียบยาขึ้นมาอ่าน เอ่ยว่า “ข้าจะกลับไปหาซื้อยา”
เฟิ่งจิ่วพยักหน้า พูดกับทั้งสองว่า “พักนี้
