ข้ามีเรื่องค่อนข้างเยอะ โดยเฉพาะเรื่องของพี่ชายข้าตอนนี้ก็ยังสะส สางไม่เรียบร้อย ฉะนั้นอาจดูแลมาไม่ถึงทางพวกเจ้า”
“พี่สาวเฟิ่ง พี่ชายของข้าจะดูแลข้าเอง ท่านไม่ต้องห่วง” จัวจวินหยางเอ่ย
“อืม หากต้องการอะไรก็ไปหาพวกเหลิ่งหวา” เอ่ยจบ เธอก็บอกลาทั้งสอง “อย่างนั้นข้าไปแล้ว”
หลังจากสะสางเรื่องราวทางนี้เสร็จก็จากไป แต่พอออกจากเรือนไปก็เห็นอี้ซิวหรานนั่งเฉียงอยู่บนต้นไม้มองมาที่ เธอ ครั้นเห็นเขา เธอยักคิ้วเล็กน้อย “หาข้ามีเรื่องอะไรหรือ”
“ไม่มีเรื่องอะไรแล้วหาเจ้าไม่ได้หรือ” อี้ซิวหรานเดินมาหา ถามว่า “ต่อไปเจ้ามีแผนจะทำอะไร มีอะไรให้ข้าช่วยห หรือไม่”
เฟิ่งจิ่วนัยน์ตาไหวระริก มองเขาแล้วถามว่า “เจ้าไม่ไป? คิดจะอยู่ต่อ?”
อี้ซิวหร่านหัวเราะในลำคอ ดวงหน้างดงามหล่อเหลาแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มคาดเดาความคิดไม่ถูก “เดิมข้าก็เห็นทุกที่ เป็นบ้านอยู่แล้ว ตอนนี้มาอยู่ทางเจ้าที่นี่รู้สึกว่าไม่เลว จึงอยากจะอยู่ต่อเพื่อช่วยเจ้า ถือโอกาสแลกข้าวกิน จะได้ไม่ถูกเจ้าว่าว่าข้าเลี้ยงเสียข้าวสุก”
………………………………….
