้าไร้อารมณ์ “ท่านรอข้างนอกก่อน นายท่านเสร็จ ธุระก็จะพบท่านเอง เรื่องอื่น ถึงตอนนั้นท่านถามนางเองก็ได้แล้ว”
“นายท่านของเจ้าเข้าไปนานแค่ไหนแล้ว จะออกมาเมื่อใด” อี้ซิวหร่านถาม น้ำเสียงอ่อนลงหลายส่วน
“เพิ่งเข้าไป ออกมาเมื่อใดบอกได้ไม่แน่ชัด”
“อย่างนั้นก็ได้! ข้าค่อยมาใหม่” เขากลับไม่ได้รั้งอยู่ต่อ เพียงหมุนตัวเดินกลับไป ตั้งใจว่าจะอาบน้ำเปลี่ยนเสื อผ้าก่อนแล้วค่อยมาใหม่
เพียงแต่ เขากลับนึกไม่ถึง เฟิ่งจิ่วเมื่อได้เข้าห้องกลั่นยาแล้ว กลับอยู่ข้างในนานถึงขนาดนั้น กระทั่งหัวค่ำข ของวันต่อมาถึงค่อยออกจากห้องกลั่นยา
เห็นเธอออกมา เหลิ่งซวงเดินเข้าไปหา “นายท่าน น้ำเตรียมพร้อมแล้ว จะอาบเลยหรือไม่”
“อืม” เธอรับคำ พลางเดินออกไปข้างนอก
“นายท่าน คุณชายอี้กลับมาแล้ว รออยู่ข้างนอก” เหลิ่งซวงคอยรายงานอยู่ข้างๆ เธอ
เฟิ่งจิ่วเดินออกมาข้างนอก เห็นเงาร่างที่กำลังนั่งเฉียงหลับอยู่บนต้นไม้ อีกฝ่ายสวมใส่เสื้อคลุมสีม่วง รัดสาย ยคาดเอวหยก หยกห้อยเอวสีเลือดชิ้นหนึ่งห้อยพู่ระย้าพวงหนึ่งไว้ ทั่วเรือนร่างเต็มไปด้วยกลิ่นอายสูงสง่า ดูรื่น นหูรื่นตาราวกับคุณชายตระกูลผู้ดีคนหนึ่ง
อาจเพราะสายตาเพ่งพิจารณาของเธอดึงดูดความสนใจ
