ของเ เขาลืมตาโพลง ดวงตาที่แฝงประกายดุดันตวัดสบเข้ากับสายตาของ งเธอ พริบตาหนึ่งปรากฏแววดีใจ ก่อนที่ประกายดุดันในดวงตาจะหายไปพร้อมกับรอยยิ้มเต็มใบหน้าที่เข้ามาแทนที่
“เฟิ่งจิ่ว? ในที่สุดก็ออกมาแล้ว” เขาตีลังกาลงมาจากต้นไม้ ทิ้งตัวลงบนพื้นอย่างมั่นคง สาวเดินไปหาเธอด้วยฝีเ เท้าอันมั่นคง
“ไม่เจอกันนาน ยังจำข้าได้หรือไม่” เขายักคิ้วเล็กน้อย ดวงตาสาดฉายประกายลึกล้ำ
“อี้ซิวหร่าน” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบช้า ถามว่า “หรือว่า เจ้าไม่ได้ชื่อนี้”
เขาได้ยินก็หัวเราะในลำคอ “ข้าก็คืออี้ซิวหร่าน แล้วก็ชื่อนี้ด้วย ทำไม เจ้าจำข้าได้ แต่กลับไม่มั่นใจ? หรือ อว่าข้าในตอนนี้หล่อเหลาน่ามองกว่าหนึ่งปีก่อนแล้ว”
“ข้าจำได้ว่าข้าไม่ได้สนิทกับเจ้ามาก แล้วเจ้ามาหาข้าทำไม” เธอสาวเดินไปทางเรือนของเธอ พลางถามอย่างเนิบช้า
อี้ซิวหร่านนัยน์ตาไหวระริก ย้อนถามว่า “จะไม่สนิทได้อย่างไร อย่างไรก็ผ่านความเป็นความตายมาด้วยกัน ยิ่งไปกว่านั น ตอนพบกันครั้งแรกข้าก็เคยบอกเจ้าแล้ว พวกเราเคยเจอกัน”
………………………………….
