ไม่เปิดโอกาสให้ตั้งตัว
ครั้นเห็นผู้ฝึกวิชามารล้มตายทีละคน อีกสองคนที่เหลืออดลนลานขึ้นมาไม่ได้แล้ว พวกเขาเริ่มรู้สึกถึงอันตราย กล ลัวว่าคนต่อไปจะเป็นพวกเขา
แต่ในนาทีนี้เอง ขณะที่พวกเขาคิดจะถอยกลับไปขอกำลังเสริม เห็นเพียงดาบใหญ่ในมือของกวนสีหลิ่นตวัดฟัน ประกา ายวาบวับที่ส่องจากปลายดาบอันแหลมคมพาดผ่านไปต่อหน้าพวกเขา พวกเขาตกใจจนขนลุกชัน
“คิดจะหนีหรือ? สายเกินไปแล้ว!”
ดาบใหญ่ในมือของกวนสีหลิ่นพลิกหมุน กระบวนท่าเปลี่ยนผัน ดุดันรุนแรงกว่าเดิม เขาไล่บี้พวกเขาไปติดๆ โดยไม่เ เปิดโอกาสให้ได้หายใจ เมื่อสบโอกาสก็สังหารพวกเขาสองคนในดาบเดียวทันที!
“อ๊าก!”
เสียงกรีดร้องโหยหวนดังก้อง เลือดสีแดงสดสาดกระเซ็น ผู้ฝึกวิชามารสองคนนั้นล้มลงไป แทบจะในเวลาเดียวกัน เขาสาวเ เท้ายาวๆ เข้าไปเก็บของจำพวกแหวนมิติบนศพพวกเขามา จากนั้นก็รีบสาวเท้าเข้าไปในป่าโดยไม่รั้งรอ ร่างกายกระโดดเหา าะขึ้นลงสองสามครั้ง ไม่นานก็หายลับไปในป่าผืนนั้นแล้ว…
ครั้นเจ้าแห่งมารมาถึงที่นี่ เวลาก็ผ่านไปประมาณครึ่งก้านธูปแล้ว เขาจ้องศพบนพื้นก่อนจะหรี่ดวงตากระหายเลือด แ แววอันตรายพาดผ่านดวงตาคู่นั้น
“นายท่าน ข้าจะพาคนไล่ตามไปเดี๋ยวนี้ จะต้อง
