จับเขากลับมาได้แน่” หนึ่งในสิบจอมมารใต้อาณัติของเขาเสนอตัว ทำ ำท่าจะพาคนเข้าไปไล่จับกวนสีหลิ่นในป่า แต่กลับได้ยินเสียงของเจ้าแห่งมารดังขึ้นก่อน
“ไม่ต้องแล้ว”
เจ้าแห่งมารหรี่ดวงตาอันตราย เสียงที่เต็มไปด้วยความอำมหิตดังขึ้น “ข้าแระเมินเขาต่ำไปเอง นึกไม่ถึงว่าเขาแค่ คนเดียว กลับสามารถหนีออกจากคุกมืดได้ แต่ไม่เป็นไร หนีไปก็หนีไปเถอะ! แต่จะออกไปจากป่าผืนนี้ได้หรือไม่ ก็ย ยังไม่รู้เลย!
โลกข้างนอกสงบสุขนานเกินไปแล้ว ข้าเองก็อยากจะออกไปเดินเล่นบ้าง ดูว่าสี่สำนักเซียนใหญ่มีพลังและวรยุทธ์เช่นไ ไร? ถึงได้ไม่กล้าทำอะไรผู้หญิงแค่คนเดียว”
ได้ฟังอย่างนั้น ผู้ฝึกวิชามารหลายคนที่อยู่ข้างๆ เขานัยน์ตาไหวระริก เงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง เอ่ยว่า “นายท่าน นไม่เคยก้าวออกจากเผ่ามารมาเกือบร้อยปีแล้ว ตอนนี้นายท่านจะออกไป หากข่าวแพร่ออกไป จะต้องสร้างความปั่นป่วนข้าง งนอกนั่นแน่ แม้เป็นคนจากสี่สำนักเซียนใหญ่ เดาว่าอย่างไรก็ต้องร้อนรนเหมือนมดบนกระทะร้อนอย่างแน่นอน”
“ไปจัดการเถอะ!”
………………………………….
