็ต้องดูว่าพวกเจ้ามีปัญญาหรือไม่!”
กวนสีหลิ่นยิ้มเยาะ ยื่นมือออกไป ดาบใหญ่ที่ถูกเขาเก็บพลันปรากฏกลางฝ่ามือเขาอีกครั้ง เห็นเพียงเขาตวัดดาบ กลิ่นอายรอบตัวก็พลันพลุ่งพล่านตามไปด้วย พลังดาบอันเย็นเยียบพุ่งออกไปดุจกลีบหิมะอันหนาวเหน็บ
กระแสอากาศพวยพุ่ง ไอสังหารป่วนพล่าน ผู้ฝึกวิชามารพวกนั้นก็ลงมือทันทีเช่นกัน พวกเขาร่วมมือกันจู่โจมกวนสีหลิ่น คนคนนี้สังหารผู้ฝึกวิชามารในคุกมืดที่มีพลังไม่ธรรมดาตายไปมากมายขนาดนั้น พวกเขาย่อมไม่กล้าสู้กับเขาเหมือนคู่ต่อสู้ทั่วไปอยู่แล้ว
ด้านหน้าผืนป่า ประกายดาบเงากระบี่พาดผ่าน บรรยากาศดุดันเคร่งเครียดกระจายไปทั่ว แรงกดดันอันแข็งแกร่งได้แช่แข็งอากาศโดยรอบให้หยุดนิ่ง ภายใต้แรงกดดันขุมนี้ สองฝ่ายยิ่งสู้ก็ยิ่งดุเดือด
ผู้ฝึกวิชามารคนหนึ่งถือดาบยาวตวัดฟันใส่กวนสีหลิ่นในแนวขวาง แต่พริบตาต่อมา กวนสีหลิ่นย่อตัวหลบหลีก ดาบใหญ่ในมือฟันออกไปตามแรงเหวี่ยง ตัดขาสองข้างของผู้ฝึกวิชามารคนนั้นขาดในพริบตา
“ชิ้ง!”
“ซี้ด! อ๊าก!”
กระแสพลังอันดุดันตวัดออกไป ตามมาด้วยเสียงสูดหายใจและเสียงกรีดร้องโหยหวนที่ดังขึ้น เสียงนั้นเล็กแหลมและเสียดแทงแก้วหู เจ็บปวดแสนสาหัสและทรมาน เสียงกรีด
